கோபக்கார அப்பாவா....அன்பான அப்பாவா..

அப்பாவைக் கண்டால் மிகவும் பயம். அளவு கடந்த பயம்.ராத்திரி வீட்டில் அரைக்கேன் லைட்
வெளிச்சத்தில் விளக்குவைத்தவுடன் படிக்க இருக்க வேண்டும்.இல்லை யென்றால் அப்பாவின் கோபத்திற்கு ஆளாக வேண்டும்.அம்மை அவசரப் படுத்துவாள் படி படி என. குளித்துவிட்டு சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது அப்பாவின் காதுகளில் எந்த சத்தமும் கேக்ககூடாது...வீட்டில் அந்த சமயத்தில் அம்மி கூட அமைதியாய் இருக்கும்.உலக்கைக்கு அந்த நேரத்தில் ஓய்வு.ஆட்டொரல் அசையாது...சின்னவயதில் நான் , ‘ எம்மா எங்கிருந்தம்மா இந்த அப்பாவைக் கண்டுபிடிச்சே’ கேட்டேன். எங்கம்மைக்கு ஒரே சிரிப்பு...அப்பாவிடம் சொல்லிட்டா.
அடி கிடைக்கும் என்று நினைத்த எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். அப்பா தன் சக நண்பர்களிடம் இதைச் சொல்லிச் சொல்லி சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் இப்படிக் கூறிய்து சொந்தக்காரர்களுக்கு எல்லாம் தெரிந்து அவர்கள் மத்தியில் மிகப் பிரபல சீமை ஆயிட்டேன்.

12 வயதான நான் டைபாய்டு நோயால் பாதிக்கப்பட்டு வீட்டில் எந்த வித உணர்வுமின்றி கட்டிலில் கிடந்தேன்....உள்ளூர் வைத்தியரின் மருந்தால் எந்தப் பலனும் இல்லாததால் C.B.H புத்தேரிக்கு என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போனார்கள்...டாக்டர் நோபிள் தங்கச் சொல்லி விட்டார்...அதே சம்யத்தில் அம்மைக்கும் சொகமில்லை... நான் ஒரு கட்டிலில்.என் அம்மா இன்னொரு கட்டிலில்... இரண்டுக்கும் உள்ள இடைவெளியில் தரையில் தான் எங்க அப்பா
இரவு படுத்திருப்பார்.இரவு நேரத்தில் அம்மைக்கு ஏதாவது கொடுத்துவிட்டு படுப்பார்அப்பா. ‘அப்பா’ என்ற என் முனகலுக்கு திரும்பவும் எழுந்து எனக்கு உதவி செய்வார்....இரவு தூக்கமே தொலைந்து போனது அப்பாவுக்கு....

ஊரே போற்றும் பெரியவர்.....மிகவும் கோபககாரர்....மகனுக்கும் மனைவிக்கும் வேண்டி தரையில்...முதன் முதலாக அப்பாவை அப்போதுதான் புரிந்து கொண்டேன்...

27 நாட்கள் கண்ணை இமை காப்பது போல் கவனித்த என் அப்பா தான் நடத்திய புஸ்பாபிசேகத்திற்குக்கூட கடுக்கரை சிவன் கோயிலுக்கு போகாமல் எங்கள் அருகில் தான் இருந்தார்.

நோய் குணமானதும் வீட்டுக்கு வந்து சேந்தோம்.

இன்று நான் நினைத்துப் பார்க்கிறேன். எனக்கு கேட்கவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

‘எம்மா, இப்படிப்பட்ட அன்பான அப்பாவை எப்படிம்மா கண்டுபிடிச்ச ’.

 

இந்துக்கல்லூரியில் இப்படியும் நடந்த இனிய விழா

நான் பணியில் இருந்தபோது பணிஓய்வு பெற்ற நல்லவர்களான சிறந்த ஆசிரியர்களை மதித்து நடத்திய விழாவின் போது மலர்ந்த நூல்
 

நாகர்கோவில் ,தென் திருவிதாங்கூர் இந்துக்கல்லூரியில் பணிபுரிந்த தமிழ்துறைத் தலைவர் திரு நீ.சுப்ரமணியம் ,பொருளாதாரத் துறைத் தலைவர் திருமதி நாகம் சுப்ரமணியம், கணிதத்துறை ஆசிரியர் திரு அ.திரவியம் பிள்ளை ஆகிய மூவரின் பணி ஓய்வில் மலர்ந்த அன்பு மலர் இது.

 

என் பெற்றோர் நினைவில் மிக்க அன்புடன் தந்தவன் தங்கம் நான்

கல்லூரி வழிபாட்டு மண்டபத்தில் முன்னாள் கல்லூரித்தலைவர் திரு. திரவியம் தலைமையில் இந்நாள் தலைவர் திரு.ஆறுமுகம்பிள்ளை,கல்லூரி முதல்வர், ஒரு வங்கியின் மேலாளர் பாராட்டுரை வழங்கிய வழியனுப்புவிழா மிக சிறப்பாக நடந்தது. இது போன்றதொரு விழா வேறு யாருக்கும் நானறிந்தவரை இன்று வரை நடந்தது இல்லை.

இயற்கையன்னை காட்சிதரும் கடுகையிலே.....

இன்றும் முருகன் கோயில் சுவரை அலங்கரிக்கும் வரிகள்

1981-ல் நான் கன்னியாகுமரியில் தேவஸ்வம் விடுதியில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த
இந்துக் கல்லூரியில் படித்த முன்னாள் மாணவன் தாணப்பனை தற்செயலாகக் கண்டேன். மிகவும் அன்பாக பேசிக்கொண்டிருந்தான்.அவன் தாவர இயல் மாணவன்.தமிழ் ஆர்வம் உள்ள அவன் கவிதை எழுதும் திறமை படைத்தவன் என்பது ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

நான் அவனிடம் , “உன்னால் 5 நிமிடத்திற்குள் பாட்டு எழுத முடியுமா?”

‘சொல்லுங்கள் சார்... முயற்சிக்கிறேன்’

நான் எங்கள் ஊர் சிவன்கோவில் பற்றியும் ஊரைப்பற்றியும் குறிப்புகள் சில கொடுத்தேன்.மேலும் நான் அவனிடம் , “ 5 நிமிடத்திற்குள் நீ எழுதி விட்டால் நான் அதை நாங்கள் எங்கள் பக்தர்கள் சங்க வெளியீடுகளில் பிரசுரிப்போம்” என்றேன்

5 நிமிடம் கூட ஆகவில்லை........அவன் எழுதிய பாட்டு இதோ அச்சு வடிவில்:-

 

இந்த வரிகள் கோவில் சுவரை இன்றும் அலங்கரித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். நான் அடைந்த ஆனந்தத்துக்கு அளவே இல்லை.
பாட்டை எழுதியவர் தமிழக அரசின் உயர் அதிகாரியாக இன்று சென்னையில் பணிபுரிகிறார்.அவரது தந்தையார் திரு. தினத்தந்தி குமாரசுவாமி, வடிவீஸ்வரம், நாகர்கோவில்.

இதனை படிக்க வேண்டாம் என்று சொல்லமாட்டேன்.

1988 மார்ச்சு மாதம் 28 -ல் திருமணநாளில் எனது மனைவிக்கு எனது Diary-ல் எழுதியது


இந்நாள் நாம் மகிழ்ந்திடும் நாள் இதே நாள்
ஒரு மாமாங்கம் முடிந்த நாள் அந்நாளே
நம்தம் கைப்பிடித்த நாள்..
மும்மணிகள் தந்த உன்வதனம் வாடிவிடுமே
என்முகம் வாடும் போதெல்லாம்
தை மாதம் முதல்நாள் வந்ததொரு நாள்
அக்காலையில் நான் பட்ட அவதி
நின் பாதம் பட்டதாலன்றோ ஓடியது
கையொடிந்த அன்றொருமாலையில்
அருமையாய் அமுதூட்டியது நின் கையன்றோ..
என் தோளில் நீ இருந்தால் சாதாரணமது
உன் தோளில் தானே நான்...கடினமன்றோ
எத்தனையோ துன்பங்கள் என்னால் பட்டது நீயன்றோ
நானடைந்த சோதனையிலும் அருகிருந்து
உத்தம தொழனாய் இருந்ததும் நீயன்றோ...

வேனலில் இளைப்பாறும் சோலை நீ எனக்கு
மனவேதனைப் புண்ணை மாற்றிடும் மாமருந்து நீ எனக்கு
வாடிடுமுன்முகத்தைக் காணின் வாடிடுமே என்முகம்
ஆணிரண்டு பெண்ணொன்று நம் மக்கள்
நம் வாழ்வுபோல் அவர்கள் வாழ்வும் அமைந்திட
வணங்கிடுவோம் எல்லாம்வல்ல இறைவனவனை
இனி அவர்கள் உயர்வே நம்முயர்வு
எந்நாளும் எல்லோரும் இன்முகமாய் இருந்திட
ஆண்டவனை வேண்டிடும் உன்னன்பு பொன்னன்

 

மகனின் ஆசிரியரை மதித்த தந்தை

அந்தநாள் ஞாபகம் வந்ததே நெஞ்சினில் இன்று

ஒரு நாள் காலையில் (1979 அல்லது 1980) காலை கல்லூரிக்கு போகும் வழியில் ஒரு பழைய B.Sc Maths மாணவன் வேணுவைச் சந்தித்தேன்.seventh rank எடுத்த வேணு M.Sc Maths & Msc Physics படித்து முடித்திருப்பதாகவும் சென்னையில் Telephone Department ல் இருப்பதாகவும் நாகர்கோவிலில் புதிய Telephone Exchange ஒர்க்குக்கு வேண்டி வந்திருப்பதாகவும் சொன்னான். கொஞ்ச நெரம் பேசிவிட்டு நான் அவனிடம், ‘கடுக்கரையில் எங்க வீட்லெ போண் சரியில்ல.எனக்கு புதுசு ஒண்ணு வேணுமே’. அவன், ‘சார்,இண்ணைக்கு சாய்ந்த்ரம் ஒரு ஆள்ட்ட கொடுத்தனுப்புகேன்’

அன்று இரவு ஏழரை மணிக்கு நான் வீட்டின் உள்ளே இருந்தேன்.வெளி வராந்தாவில் இருந்த என் அப்பா , ”தங்கம்..... இங்க வா... உன்னைத்தேடி ஒரு பையன் வந்திருக்கான்”

வெளியே வந்து பார்த்தால் போணோடு அந்த மாணவன் வேணு. நான் அவனிடம், ‘வா..வா..நீ எதுக்கு கொண்டு வந்தே’..

சிரித்த முகத்துடன் வேணு சொன்னது. “என் உதவியாளரிடம் தான் சார் உங்க வீட்ல கொண்டு தரச்சொன்னேன். எங்க அப்பா யாருக்குடா-னு கேட்டார். எங்க கடுக்கரை சாருக்கு-ண்ணேன். ‘என்னடே நீ பெரிய ஆளாயிற்றியா.? ஒரு சாருண்ணு மரியாதை வேண்டாம்.நீயே பஸ்ஸில போய் கொண்டு கொடுத்துட்டு வா. அதான் சரி'...."

ஒரு மாணவனின் தந்தை என்னை மதித்தது பெரிய விசயமே அல்ல. வேணு பெரிய உயர் பதவியில் இருந்த பின்னும் தன் தந்தையின் வாக்கை மந்திரமாக மதித்ததைத் தான் பெரிதாக நினைத்தேன். இவனைப் பெற என்ன தவம் செய்தாரோ அவர்?