மறக்கலாமா நல்லவைகளைச் செய்த பெரியவர்களை

கடுக்கரை ஆ.அணஞ்சபெருமாள்,கடுக்கரை .

இவர் திருவிதாங்கூர் தமிழ் நாடு காங்கிரஸ் இயக்கத்தில் ஈடுபட்டு மொழிப்போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டு சிறைவாசம் அனுபவித்தவர்.
மணியங்கரம் ஒழிப்பு இயக்கத்தில் கலந்து பணியாற்றியுள்ளார்.

கடுக்கரை ஆரம்பப் பள்ளியை நடுநிலைப் பள்ளியாக்கவும் பக்கத்து ஊரான குறத்தியறை ஆரம்பப்பள்ளியை நடுநிலைப்பள்ளியாக ஆக்கியதுடன் பெரும் முயற்சி எடுத்து 1963-ல் அதை உயர் நிலைப்பள்ளியாக்கிய பெருமையும் இவருக்கு உண்டு.

நாகர்கோவிலில் பொன்னப்பநாடார் நகரில் நியூகவிமணி காலனி என்ற 51 மனைகள் கொண்ட குடியிருப்பை உருவாக்கியவர் மறைந்த அந்த பெரியவர். அவர் தம் பெயரால் ஒரு சாலைக்கு பெயரிடப்பட்டுள்ளது. தெற்கு வடக்காக செல்லும் அகலம் கூடிய அந்த சாலையின் பெயர் “அணஞ்சபெருமாள் சாலை”.

இவரது மூத்தபுலவர் திரு. ஆறுமுகம்பிள்ளை அவர்கள் ஓய்வு பெற்ற இந்துக்கல்லூரி ஆங்கிலப் பேராசிரியர்.

என் தந்தையார் பற்றி குமரி மாவட்ட சிறப்பு ஏடு

கடுக்கரை கே.எம்.ஆறுமுகப்பெருமாள் பிள்ளை

இவர் நாஞ்சில் நாட்டில் கடுக்கரை என்னும் ஊரில் ஒரு வசதிபடைத்த புராதீன குடும்பமான திரு. மெய்க்கும்பெருமாள் பிள்ளை திருமதி. ஈஸ்வரவடிவு தம்பதியருக்கு மூத்த புதல்வராக 8-1-1905ல் பிறந்தார். இவர் திருமதி.பகவதியம்மாள் அவர்களை திருமணம் செய்து கொண்டார். இவர்களுக்கு மூன்று புதல்வர்களும் இரண்டு புதல்விகளும் உள்ளனர்.பிள்ளை அவர்கள் சமயநெறி வழிபாடு சமூக அக்கரைகள், கல்வி வளர்ச்சியில் பங்காற்றல்,மனித நற்பண்பு போன்ற நற்குணங்களை உடையவராவர்.

கடுக்கரை கிராமம் அழகியபாண்டியபுரம் பஞ்சாயத்தின் கீழ் ஒரு வார்டாக அறிவிக்கப்பட்டது.1959-ம் ஆண்டு மயில் சின்னத்தில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றபின்
அழகியபாண்டியபுரம் பஞ்சாயத்து தலைவராகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஐந்து ஆண்டு காலம் பணியாற்றி உள்ளார். அந்நாளில் கடுக்கரையையும், காட்டுப்புதூரையும் சாலை இருக்கவில்லை.இப்போது காண்கின்ற சாலையை உருவாக்கியவர் இவரே. இவரது இப்பணியினை இன்றும் அங்கு வாழும் மக்கள் நன்றியுடன் நினைவுகூர்கிறாரகள்

பொதுப்பணிகளில் இவர் மிகுந்த அக்கரை காட்டியுள்ளார். பொதுநலன்களை முன்னிட்டு நிதி திரட்டும் போது,பொருளுதவி செய்பவர்களில் எப்பொழுதும் முதல் நபராக முன்னிற்பவராவர்.

கடுக்கரையில் ஐயப்பன் கோவில்கட்டுவதற்கு சுமார் ஒரு ஏக்கர் நிலத்தை இவர் அன்பளிப்பாக கொடுத்துள்ளார்.

நாகர்கோவில் இந்துக்கல்லூரியை உருவாக்கியதில் இவருக்கு முக்கிய பங்கு உண்டு. கல்லூரி நிர்வாகக்குழுவின் உதவி தலைவராகவும் பொருளாளராகவும் பணியாற்றினார். எண்ணற்ற மாணவர்களுக்கு இக்கல்லூரியில் படிப்பதற்கான உதவிகள் பல புரிந்துள்ளார்.

இவரது ஈகை குணம் இவரது சந்ததியாரிடமும் தொடர்ந்திருப்பதற்கு சான்றாக இளையபுதல்வர் திரு, ஆ. பொன்னப்பன் (கணிதப்பேராசிரியர், இந்துக்கல்லூரி, நாகர்கோவில்) தன் தந்தைவழி நின்று தனது சொத்துக்களிலிருந்து 25 சென்ட் பூமியை அண்மையில் சர்வோதய இயக்கத்திற்கு அன்பளிப்பாக கொடுத்துள்ளார்.

இவரது மூத்த புதல்வர் திரு மெய்க்கும்பெருமாள் பிள்ளை அவர்கள் நெய்வேலியில் இஞ்சினீயராக பணியாற்றுகிறார். இரண்டாவது புதல்வர் திரு. சங்கரநாறாயணபிள்ளை அவர்கள் விவசாயத் தொழிலில் ஈடுபட்டு வருகிறார். கடைசி புதல்வரான திரு. பொன்னப்பன் அவர்கள் நாகர்கோவில் இந்துக்கல்லூரியில் கணிதப்பேராசிரியராக பணியாற்றுகிறார்.

திரு. ஆறுமுகப்பெருமாள் பிள்ளை அவர்கள் 1981-ம் வருடம் டிசம்பர் மாதம் 25-ம் தேதி இறைவனடி சேர்ந்தார்.

குறிப்பு :-
26-1-1988 ல் வெளியான கன்னியாகுமரி மாவட்ட சிறப்பு ஏடு. By வி.எஸ். ஆபிரகாம், மனோரமா பப்ளிஸிட்டி, வீராணமங்கலம், தாழ்க்குடி அஞ்சல். கன்னியாகுமரி மாவட்டம் .

தினமலர் நிறுவனர் அமரர் டி.வி. இராமசுப்பையர் அவர்களின் ஞாபகர்த்த வெளியீடு “கன்னியாகுமரி மாவட்ட சிறப்பு ஏடு”

மகாத்மா காந்தி நூல் நிலையம் மறைந்தது....

இளைஞர்கள் ஒன்று கூடி அழகான நூலகம் அமைத்து ஜீவா வாலிபர்கள் சங்கம் என்ற பெயரிட்டு எல்லோரும் வந்து படிக்க வசதியாக ஒரு ஊர்க்கட்டிடத்தை தேர்ந்தெடுத்தார்கள். அது பின்னாட்களில் கால மாற்றத்தினால் ஏற்பட்ட சூழலில் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டு ஊர்வகை லைபறறியாக மாறியது.

அது தான் மகாத்மா காந்தி நூல் நிலையம் . அது இரண்டு அறைகள் கொண்டது. முன் அறை கிழக்கு மேக்காக ஒரு நீண்ட வராந்தா போல் இருக்கும். அந்த அறைக்கு அடுத்த அறை சதுர வடிவமானது. அதன் வடக்கு, மேற்கு சுவர்களை ஒட்டி பெரிய மர அலமரிகள். ஒரு மேஜை , செயர்.... லைபறறியன் ஒருவர் உண்டு. அவருக்கு சமுதாய ட்றஸ்டு சம்பளமாக ஒரு கோட்டை நெல் கொடுப்பார்கள். காலையிலும் மாலையிலும் திறந்து , கதை புக்கை சந்தாதாரர்களுக்கு எழுதிவைத்து விட்டு கொடுப்பதுதான் அவரது வேலை.

அரசாங்கத்தால் வெளியிடப்பட்ட கலைக்களஞ்சியங்களின் எல்லா தொகுதிகளும் உண்டு. வருடம் தோறும் அரசு மான்யமாக வழங்கும் தொகைக்கு புக்குகள் வாங்குவதுண்டு. நாஞ்சில் நாட்டில் அதிக புஸ்தகங்களைக் கொண்ட மூன்று லைபறறிகளில் கடுக்கரை மகாத்மா காந்தி நூல் நிலையமும் ஒன்று. குமுதம், ஆனந்தவிகடன்,கல்கி,கலைக்கதிர், தினமணி, தினமலர் பேப்பர் எல்லாம் உண்டு.

நாத்திகம், முரசொலி ,இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் களை யாராவது வாங்கிப் போடுவதுண்டு.
வயதில் பெரியவர்கள் உள் அறையில் இருந்து படிப்பார்கள். லைபறறியன் இருந்தால் வெளி அறையில் இருந்து படிக்கும் மாணவர்கள் அமைதியாக இருப்பார்கள். அவர் இல்லையென்றால்
மாணவர்களுக்கு ஒரே கொண்டாட்டம் தான்.பெரியவர்கள் சொன்னாலும் கேட்பதில்லை...அதில் சட்டம்பியான பெரிய ஆட்கள் இருந்தால் பயந்து போய் பேசாமல் இருப்பதுண்டு.

ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் அந்தக்காலத்து இளைஞர்களால் தான் நூலகம் பெருமை பெற்றது.கடுக்கரை கிராமம் என்றாலே கமபர் ராமன் பிள்ளை , கவி உடையார்பிள்ளை, மணமேடை அய்யாவு இவர்களை பற்றித்தான் மற்றவர்கள் கேட்பார்கள்.

கம்பர் ராமன்பிள்ளைக்கு கம்பராமாயணம் முழுவதும் மனப்பாடமாக தெரியும். மாணவர்கள் தாங்கள் படித்த புக்கை கொண்டுவந்து அதில் உள்ள ராமாயணப் பாடலின் முதல் வரியை பார்த்துப் படித்தால் பெரியவர் அதனை முழுவதுமாக ராகத்தோடு பாடி அதன் பொருள் கூறி விளக்கமும் சொல்வார். அவர் வறுமையில் தான் வாழ்ந்து மறைந்தார்.

நூலகக் கட்டிடம் உருமாறி இருக்கிறது இப்போது . ஆனால் நூலகம் இல்லை.? அலமாரிகள் எங்கே..? மதிப்பு மிகுந்த நூல்கள் எங்கே..? பிரமிக்கும் படியான பல போட்டோக்கள் போன இடம் தெரியவில்லை....அந்தக் கட்டிடத்தில் இப்போ என்ன இருக்கிறது..? யாருக்கும் கவலையுமில்லை...அக்கறையுமில்லை.... காந்தி மகானை தேசமும் மறந்தது. கடுக்கரையும் மறந்தது....

மந்திரத்தை நம்பி மதி இழந்ததால் ஏற்பட்ட கொடுமை

கிச்சனும் கணபதியும் பள்ளியில் வகுப்புத் தோழர்கள்.

கிச்சனின் அப்பா வசதி படைத்த நல்ல மனம் படைத்தவர்.
கணபதிக்கு அப்பா கிடையாது.

அம்மை தினமும் மோர் விற்று அதில் கிடைக்கும் வருமானத்தை வைத்துதான் இருவரும் காலத்தை கழித்துக் கொண்டிருந்தாரகள்

கணபதி நன்றாகப் பாடுவான். ஒரளவு படிக்கவும் செய்வான். தினமும் காலையில் ஒரு பையை எடுத்துக்கொண்டு போய் பின்னங்கொட்டை பொறுக்கி அம்மாவிடம் கொடுப்பான். அதை காசாக்கி சேமித்து வைப்பாள். அறுவடை காலத்தில் அறுக்கும் வயலில் உதிர்ந்து கிடக்கும் கதிரை எடுத்தும் ,தேங்காய் வெட்டும் தோப்பில் தேங்காய் பொறுக்கிப் போட்டால் கிடைக்கும் தேங்காயையும் கொடுத்து அம்மாவின் சுமையை அவனும் சுமந்து வந்தான்.

கிச்சனுக்கும் கணபதிக்கும் படிப்பதில் போட்டி.தினமும் இருவரும் சேர்ந்தே பள்ளிக்கூடம் போவார்கள்.கணபதி பள்ளிக்கு வரவில்லையென்றால் கிச்சனுக்கு வகுப்பில் இருக்கவே பிடிக்காது. மாலையில் அவன் வீட்டில் போய் பார்த்து அவனுடன் பேசினால் தான் கிச்சன் நிம்மதியடைவான்.கிச்சனுக்கு குடிக்க மோர் கொடுப்பாள் கணபதியின் அம்மா.காசு கொடுத்தாலும் வாங்க மாட்டாள்

சிவாஜி, எம்.ஜி.ஆர் -ஐ தியேட்டரில் அவன் பார்த்ததே இல்லை. சுவரில் தான் பார்த்திருக்கிறான்.கிச்சன் கூப்பிட்டாலும் சினிமா பாக்க போக மாட்டான். கிச்சனுக்கும் கணபதியில்லாமல் சினிமா பார்ப்பது பிடிக்கவில்லை. நிறுத்தி விட்டான்.கிச்சனிடமும் எந்த கெட்ட பழக்கமும் கிடையாது. காரணம் கணபதி. அவன் வறுமையிலும் நேர்மையானவன்.

தன்மகன் நல்ல பண்புகளுடன் இருப்பதற்கு காரணமே கணபதியின் நட்புதான் என கிச்சனின் அப்பா அவனிடமே கூறுவார். புஸ்தகம் வாங்க காசு கொடுத்தாலும் கணபதி வாங்க மாட்டான்.
கணபதி கிச்சன் வீட்டுக்கோ, தோட்டத்துகோ போவான் ஆனால் வேலை செய்து காசு வாங்கவே மாட்டான்.கிச்சன் வீட்டில் கணபதிக்கு அதிக மதிப்புண்டு.

கீச்சானின் சப்தம் கேட்பதற்காக கீச்சானை வைத்து பள்ளி மாணவர்கள் களிப்பதுண்டு

கணபதிக்கு கீச்சான் பிடித்துக் கொடுத்தால் நாலணா ,எட்டணா கிடைக்கும்.

கணபதியின் அம்மா அவனிடம், “கீச்சான் பிடிக்க மரத்திலெல்லாம் ஏறாதே..விழுந்திருவ”

ஒரு மத்தியான வேளை. ஊரெல்லாம் ஒரே பேச்சு “கணபதியை பாம்பு கொத்திற்று.”

கிச்சன் காதிலும் விழுந்தது. ஒடினான். எங்கெல்லாமோ தேடி கடைசியில் அவன் இருந்த இடம் அறிந்து அங்கே போனான். அந்த வீட்டின் படிப்புரையில் மயங்கிய நிலையில் கிடந்தான்.
கிச்சனுக்கு அழுகையே வந்தது... திரும்ப வீட்டுக்கு ஓடிப் போய் அவன் அப்பாவிடம் விசயத்தைக் கூற அவரும் வந்து பார்த்து , “ கணபதியை ஒரு டாக்டரிடம் அல்லது நம்ம வைத்தியரிடமாவது காண்பிக்கலாம்......கடித்த இடத்தில் ஒரு கயறு வைத்து கட்டவாவது கூடாதா....” சத்தம் போட்டார்.

கணபதியின் அம்மா அழுது கொண்டே இருந்தாள்... அங்கிருந்த ஒரு ஆள், கணபதியின் சொந்தக்காரன்,“ அந்த வீட்டில் உள்ளவருக்கு மந்திரம் எல்லாம் தெரியும்...விசத்தை இறக்கீருவாரு....அவர்தான் கட்டியிருந்த கயிற்றையும் அவிழ்த்துட்டாரு...”

விசம் வேகமாக தலைக்குப் போயிற்று

கணபதியின் நிலமை மிக மோசமானது... யாரொ ஒருவர் உள்ளூர் வைத்தியரை அழைத்து வந்து அவர் கணபதியின் உயிர் பிரிந்தது என சொன்ன பிறகு தான் உண்மை தெரிந்தது.

மந்திரம் மகனைக் காப்பாற்றும் என நினைத்த தாய் கதறினாள்.... ஊர்க்காரர்கள் மந்திரவாதியை ஏசியும் அவர் வீட்டின் மீது மண்ணையும் கல்லையும் வீசினாரகள்.

கிச்சன் மாத்திரம் பயித்தியம் பிடித்தது போல் அழுது கொண்டே போனான்.

கிச்சனின் அப்பா, “ மந்திரத்தை நம்பி மதியையும் இழந்துட்டோமே. ஏன் , அந்த கயிற்றை அவிழ்த்தான்... இது கூட தெரியாத சண்டாளனா அந்த.........”

ஒரு பெரியவரின் வாழ்வில் நடந்த சம்பவம்

அந்தி நேரம். களம்...அது ஒரு பரந்த இடம். கடுக்கரை ஊர்.....

ஒரு பெரியவர் வானத்தை உற்று நோக்கியபடி தன் கைகளை தன் நெஞ்சில் கும்பிடுவது போல் வைத்துக்கொண்டு நிற்கிறார். நெற்றி முழுவதும் உள்ள வெள்ளைத்திருனீறு நிறம் பார்ப்பவர்களை வசீகரிக்கும்.

அவர் வானில் தேடுவது வட்டமிடும் கிருஷ்ணப்பருந்துவை .ஒரு குறிப்பிட்ட சமயம் அந்தப் பெரியவரின் தலைக்கு நேர் மேலாக பறப்பதை பார்த்தபின் தான் அவர் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்வார். அவருக்கு தினமும் அது கடவுளையே பார்ப்பது போல.

அன்று ஒருவன் அவர் முன்னே மிகவும் பணிவாய் நிற்பதை கருடபகவானைக் கண்டபின்தான் கவனித்தார்.

“ம்ம்ம்.. என்ன அப்பதே நிக்கியா ?”

“ஆமய்யா...”

“என்னா.. சொல்லு...”

“அந்த மேலப் பொத்தையில் எனக்கு நீங்க தந்தீங்கள்ளா ...அதுக்கு பக்கத்தில ஒரு 5 சென்று இடம் வேணும் தோட்டம் போடணும்”

“ அத அந்த சொள்ளயாண்டிக்கு கொடுத்திட்டேனே. ஓன் இடத்திலே சாமியெல்லாம் வச்சு பதிதான சொல்லிகிட்டிருக்க, அது போதும்”

“ அய்யா அவனுக்கு கொடுக்காதீங்கோ....” சொல்லி முடிக்கவில்லை.

“ வாக்கு கொடுத்தாச்சு. இனி அதெல்லாம் நடக்காது. நீ போயிரு இங்கிருந்து”

“ நீங்க அவனுக்கு கொடுத்தால் நான் விடமாட்டேன் அந்த இடத்தை...” மிக்க ஆக்ரோசத்துடன் கத்தினான்

பெரியவர் சற்றே கோபத்துடன் , “ மரியாதையா போயிரு....இல்லண்ணா என்னமாது வாங்கிட்டுதான் போக வேண்டியதிருக்கும். போ..போ..சொன்னாக்கேளு”

“ இப்பம் போறென்... நான் மந்திரவாதிண்ணு தெரியுமில்ல...இன்னும் இரண்டு நாள்ல உங்க கால முடக்கிப் போடுதேன் பாரும்..” சொல்லிவிட்டு போனான்

அன்று இரவு முழுவதும் பெரியவருக்கு ஒரே மனக் குழ்ப்பம். கடவுளை தினமும் கும்பிட்டாலும் மந்திரவாதியை கண்டு எல்லோரும் பயப்படுவார்கள். பெரியவரும் பயந்து கோண்டே தூங்கினார்.

இரண்டு நாட்கள் கழிந்தன. அன்று மாலை எப்போதும்போல் வானில் வடடமிடும் கருடபகவான் தன் கண்ணுக்கு எப்போது காட்சி தருவார் என்று மேலே பார்த்துக்கொண்டே நின்றார்.

“அய்யா?.. என்ன மன்னிச்சிருங்கய்யா ” என்று கூறியவாறே பெரியவரின் காலில் நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழுந்து கிடந்தான் மந்திரவாதி

“சரி..சரி.. எந்தி..”

அவன் எழுந்தான். அவனது முகத்தைப் பார்த்து , “ ஏண்டா... என்ன ஓன் முகத்துல”

“ நான் தப்பு பண்ணிற்றேன். நீங்க எனக்கு என்னமாம் சாபம் போட்டீங்களா கோபத்தில....மொகம் மாத்திரமில்ல...என் மேல் பூரா கொப்புளமா உருண்ட உருண்டையா இருக்கு....உங்களுக்கு நான் வச்சது ஒண்ணுமே பலிக்கல..அய்யா என்ன காப்பாத்துங்க...”

ஒன்றுமே புரியாமல் பரிதாபமாய் நின்ற பெரியவர் வருத்ததுடன், “ போ...போய் ஏதாவது டாக்டரைப் பார்.” கூறினார். அவன் போனதும் ,

வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்தார் பெரியவர். கருடன் வட்டமடித்து விட்டு போனது.

மந்திரவாதி ஒரு வாரத்தில் சிகிச்சை பயனின்றி மறைந்தான்

கெடுவான் கேடு நினைப்பான்

நான் படுத்திய பாடு

எட்டாம் வகுப்பு முடிந்ததும் அடுத்து 9-ஆம் வகுப்புக்கு பூதப்பாண்டிக்கு நடந்துபோய் உயர் நிலைப் பள்ளியில் படிக்கணும் . காலையிலும் மாலையிலும் நடக்கணும்.

எனக்கு டி.சி வாங்கி அப்பா என்னை பூதப்பாண்டி ஹைஸ்கூளில் கொண்டு போய் சேத்தாங்க.

புது விதமான சந்தோசத்தில் இருந்த போது என் நண்பன் பப்பு, “ நான் திருவனந்தபுரத்தில் என் மாமாவின் வீட்டில் நிண்ணு படிக்கப் போறேன்...” மகிழ்ச்சியோடு கூறினான்... அய்யோ எனக்கும் ஒரு மாமாவோ யாருமே திருவனந்தபுரத்தில் இருக்கப்டாதா...பப்பு போவது வருத்தமாக இருந்தது

“தங்கப்பா...நானும் சந்திரனும் நாரூல்ல டி.வி.டி பள்ளியில் படிக்கப்போறோம் ..” சுரேந்திரன் கூறினான்.... ஓரு பேச்சுக்குக் கூட என்னை நீயும் வாயேன் எங்கக்கூட என்று சொல்லவில்லை.

“நீ எப்படிப் போவ... பஸ்ஸிலா...”

“இல்ல.. சின்னம்ம வீட்ல நிண்ணு படிக்கப்போறேன்”

“எனக்குண்ணு அப்படி யாருமே இல்லையே”...மிகவும் நொந்து போனேன்.

பள்ளிக்கூடம் திறந்து போக ஆரம்பித்தோம்... ஆனால் கொஞ்சம் கூட இஷ்டம் இல்லாமலே நான் போய் வந்து கொண்டிருந்தேன்.

எங்க அம்ம அப்பாட்ட ,“தங்கம் நாரூல்ல படிக்கணுங்கான் “.

“ போ ஒங்க மாமாவைக் கூட்டீற்றுப் போய் சேந்துக்கோ”.அப்பா என்னைப் பாத்து சொன்னார்

உடனே என் தாய் மாமாவைப் பார்த்துச் சொன்னேன்.DEO –டம் அனுமதி வாங்கி பூதப்பாண்டியில் இருந்து TC வாங்கி கார்மல் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்து Hostel-லும் சேர்த்து விட்டார்.

முதல் ரெண்டு நாள் ஊரில் இருந்து வந்தேன்.

அந்த சமயத்தில் ரவி பூதப்பாண்டியில் 11-ஆம் கிளாஸ் படித்துக் கொண்டிருந்தான்.

என்னைப் பார்த்து அவனும் கார்மலில் வந்து சேர்ந்தான்.

திங்கள் வந்தது. வகுப்புகள் முடிந்தன. ஹாஸ்டலில் தனியாக ரூமில் இருக்கணும் என்ற சிந்தனையில் போன எனக்கு முதல் அதிர்ச்சி படுக்க படிக்க எல்லாத்துக்குமே ஒரு பெரிய ஹால். என்னுடைய தட்டமும் கப்பும் படுக்கைக்குப் பக்கத்தில் இருந்தன.

விளையாட்டு மைதானத்திற்கு எல்லாரும் போனார்கள். நானும் போனேன்.
6 மணியானதும் பெல் அடித்தார்கள். படிக்க ஆரம்பித்தாரகள்.. 7.30க்கு மணி அடித்தது தட்டத்தை எடுத்துக் கொண்டு சாப்பிடப்போனோம்.

மறுபடியும் மணி அடிக்க படிக்க ஆரம்பித்தோம்....ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம் முடிந்ததும் தூங்கப் போகணும். இவை எதிலுமே என் மனம் ஒன்றவில்லை.

மறுநாள் காலை எனக்கு காய்ச்சல். ஒரு லீடர் உண்டு. தவ்று செய்தால் பெயர் எழுதிக் கொடுக்கும் ஒரு பவர்புள் அதிகாரம் அவனுக்கு உண்டு. எல்லோரும் அவனுக்கு பயப்படணும். எனது லீடர் வள்ளிநாயகம் (அழகியபாண்டியபுரம்).

“என்னா பொன்னப்பா எப்படி இருக்கே... முகமே ஒரு மாதிரில்லா இருக்கு... காச்சலா... புடிக்கல்லியா.... வீட்டுக்கு போணுமோ” கேட்டான் வள்ளி.

நான் ஒண்ணுமே சொல்லல்ல.... முதல் வாரமானதால் வெள்ளியன்று கடுக்கரையில் இருந்து என்னைகூட்டிகொண்டு போக பிச்சக்கண்ணு பிள்ளை வந்தார்.

அவருடன் போகும்போது அவர் என்னைக் கேட்டது. “ ஹாஸ்டெல்லாம் புடிச்சிருக்கா”

திங்கள் காலை அம்மையிடம், “ நான் படிக்க மாட்டேன்... படிக்கணும்னா வீட்டில் இருந்து

தினமும் பஸ்ஸில போறேன்”

“ இப்பம் அப்பா வருவா... சொல்லு நல்லா அடிபடப்போற..”

நான் என் ஆச்சி இருந்த அறையில் போய் இருந்து கொண்டேன். அந்த ஒரு ரூமுக்கு அப்பா வரமாட்டார்.

ஆச்சி ,”போ மக்கா உன்ன நம்பில்லா ராசத்துக்கு மகனும் அங்க வந்து சேந்திருக்கான். இந்த ஒரு வருசமும் படி போ...”

அப்பா அம்மையிடம் சொன்னது எனக்கு கேட்டது. “பஸ்ஸில போய்தான் படிக்கணும்னா

அவன் படிக்கவே வேண்டாம்.... நாளையிலிருந்து மாட்டை மேய்க்கச்சொல்..”

நான் மிகவும் அடம் பிடித்து ஆச்சியின் ரூமை விட்டு வெளியே வரவில்லை.....
சாப்பிடவும் இல்லை

நாட்கள் கழிந்தன.....அப்பாவின் மனம் மாறியது....அப்போதைய டி.இ.ஓ அப்பாவுக்கு மிகவும் தெரிந்தவர்.அவர்,பையன் நல்ல பள்ளிக்கூடத்திலதானெ படிக்கான்.படிக்கட்டும்..பையனை சப்பட்டையாக்கீராதீங்கோ.... என்ன செய்வதன்றே தெரியாமல் மனம் வருந்தி வீட்டுக்கு வந்தார்.

மாமா தான் எப்படியோ அனுமதி வாங்கி மறுபடியும் பழைய குருடி கதவைத்திறடி என்பது போல பூதப்பாண்டிக்கே வந்து சேர்ந்தேன்.

நான் என் தந்தைக்கு பலவிதத்தில் மன வேதனையையும் உளச்சலையையும் கொடுத்ததை

இன்று நினைத்தாலும் என்னையே எனக்கு பிடிக்காமல் போய்விடுகிறது.

தாழாக்குடியில் வாழும் ஒரு பெரியவர்

2003 November தினமணியில் வந்த செய்தி.......ராமன்பிள்ளை
______________________________________________________________

ஆசிரியர் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பின் ஊதியமின்றி நூலகத்தை பராமரிப்பதோடு அப்பகுதியை சேர்ந்த பள்ளி,கல்லூரி மாணவ மாணவிகள் படிப்பதற்கு வழிகாட்டியாகவும் இருந்து வருகிறார் தாழாக்குடியை சேர்ந்த பி.ராமன்பிள்ளை.

1992-ல் ஓய்வு பெற்றபின் சமுதாயசேவை செய்ய விரும்பினார்.சேதமுற்ற நூல்களைத் தன் சொந்த முயற்சியில் சீர் செய்தார். சுமார் 3000 நூல்களைக் கொண்ட நூலகத்தை அழகுபடுத்தி அனைவரது பாராட்டையும் இவர் பெற்றார். ஊர் சார்பில் வழங்கப்பட்டு வரும் நெல்லை விற்று அதனை நூலக பராமரிப்புக்காக செலவு செய்து வருகிறார்.

இப்பகுதியில் படித்து வரும் பள்ளி மாணவ மாணவிகழுக்கு இலவசமாகவே கல்வி கற்றுத் தருகிறார். நூலகத்தை மையமாகக் கொண்டு கிராம வளர்ச்சி மன்றம் செயல்பட்டு வருகிறது.இந்த மன்றத்தின் சார்பில் மகளிர் சுய உதவி குளுக்களும் ஆடவர் குழுக்களும் உள்ளன.இந்த குழுக்களின் வரவு செலவு கணக்குகளையும் இவரே பராமரித்து வருகிறார்.

நூலகப்பணிகழுக்கிடையே ஆசிரியர் ஸ்ரீ மெய்கண்டான் எழுதிய ‘சிவஞான போதம்’ என்ற நூலுக்கு 350 பக்கங்களை விளக்கவுரையையும் எளிய நடையில் இவர் எழுதி முடித்துள்ளார்