இப்படியும் ஒரு அழைப்பிதழ்

என் கையெழுத்தில் என் மகளின் திருமண அழைப்பிதழ்

 

இதனைப் படிக்க வேண்டாமே

இனியென்று காண்பேன் நின் புன்முறுவலை

இரண்டு நாள் தாடியுடன் தடியில்லாமல்
இறுதியாத்திரை புறப்படுமுன் இறுதி நித்திரையில் நீ
இருந்த போதினில் என் இறுகிய நெஞ்சினில்
தோன்றி மறைந்த பசுமை நினைவுகள்

உனை வந்து பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்கு கிளம்புமுன்
‘ராசம்’ என் ஆச்சியின் ஆணைக்குட்பட்டு
ருபாயினையும் தந்துவிட்டு அன்பாய் முத்தமிடுவாயே

 

அன்று கன்னத்தை குத்திய தாடி
இன்றும் இன்பமாய் என் நெஞ்சினைக் குத்துதே.

உன் சரீரம் நான் சுமந்த குடத்து நீர்
நனைத்தபோது சற்று அசைந்ததே
வேடிக்கையாய் பேசி வேதனை மறந்து
சிரித்திடும்போது அசையுமே உன் தேகம் நின்
நாவினில் நர்த்தனம் ஆடிய வார்த்தைகள் எனை
இன்றும் இன்பமாய் நனைக்குதே

புத்தம்புதிய கதராடை உன்னுடலை அலங்கரிக்க
என் கரத்தால் பொத்தானைப் போட்டேனே
புன்னைநகர் மாமா வீட்டில் இருந்து சனிதோறும்
காலையில் என் வீட்டுக்கு அழைத்துவர உனக்கு
சட்டையும் போட்டு பொத்தானையும் போட்டு கைப்பிடித்து
நிழலாய் வருவேனே....
அந்த நிழல்கள் இன்றென் கண்ணில் நீரையும்
ஊறவைத்து நெஞ்சையும் கனக்கவைக்குதே

விண்ணுலகம் என்ன தவம் செய்த்தோ ?
நின்பங்கும் அங்கு வேண்டும் என்பதனாலா?
அங்குளோரும் வேதனை மறந்து சிரித்திடல்வேண்டுமென்பதாலா?
எதனால் உனை சித்திரைக்கு முன்னே அவ்வுலகம்
நிரந்தர விருந்தினராய் அழைத்தது?

அன்புக்கு மறுபெயர்-தாத்தா உன்பெயர்தான்
பொறுமைக்கு மறுபெயர்-தாத்தா உன்பெயர்தான்
பசுமையான நினைவுக்கு மறுபெயர்-தாத்தா உன்பெயர்தான்
சகிப்புக்கு மறுபெயர்-தாத்தா உன்பெயர்தான்
புறம்கூறாமைக்கு மறுபெயர்-தாத்தாஉன்பெயர்தான்
ரகசியங்களை புதைக்கும் குணத்துக்கு மறுபெயர்-தாத்தா உன்பெயர்தான்

எனக்கெல்லாம் ஒரேஒரு பெருமைதான் உண்டு தாத்தா
உன் பெயரன் என்பது மட்டும்தான் அது தாத்தா

என்றும் எங்களை இறையாய் இருந்து
காத்திடல் வேண்டி நின் தாழ்பணிந்து
வணங்கிடுவேன் தினமும் தாத்தா....

என்றும் காண்பேன் உன்புன்முறுவலை நினைவில்

(தன் தாத்தா மறைந்த அந்த வாரத்தில் பெயரன் பொன்.அனந்தபத்மகுமார்(முருகன்) வடித்த கவிதை)

என்னையே வியந்த நான்

வியந்த பத்துக்கள்

பயின்ற கல்லூரியும் பணியாற்றிய கல்லூரியும் ஒன்று

பணியில் சேரும் போதும் விடைபெறும்போதும்
கல்லூரியில் முதல்வர்களாய் இருந்தவர்கள்
ஒரே ஊரைச்சேர்ந்தவர்கள்

பிறந்த நாள், வேலைக்கு விண்ணப்பித்த நாள்,
விடைபெற்ற மே 31,2005 எல்லாமே செவ்வாய் கிழமை.
ஆசிரியர்மன்றம் பிரிவு உபச்சார விழா நடத்திய
நாளும் செவ்வாயே. அன்று என் நட்சத்திரம் மகம்

ஆசிரியர் மன்ற செயலாளராக எனது விருப்பமின்றியே
ஏகமனதாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. அதுபோல் ஆசிரியர்
ஆசிரியரல்லாதோர் கூட்டமைப்புக்கு தலைவர் பதவியும்
தேடிவந்தது

வேண்டாம் துறைத்தலைவர் பதவி என்றபோதும் தலைவர்
ஆனது- முதல் செமினார் கணிதத்துறையால் நடத்தப்பட்டது

வெள்ளிவிழா ஆண்டிலும் பொன்விழா ஆண்டிலும் பணிபுரிந்தது.

கணித்துறை ஆசிரியர்களின் ஒத்துழைப்பாலும் நிதி
உதவியாலும் கல்லூரியில் பயின்ற ஏழை மாணவர்கள்
படிப்புக்கு பண உதவி செய்தது

Relieving order தந்த கல்லூரித்தலைவர் பெயரும்
என் தந்தையாரின் பெயரும் ஒன்று என்பதுடன் என்
ஊரான கடுக்கரையைச்சேர்ந்தவர் என்பது

ஓய்வு பெற்று ஒரு வருடம் கழிந்த பின்னும் சும்மாவே இருந்தவனுக்கு
மனோன்மணீயம் சுந்தரனார் பல்கலைக் கழக தொலைத்தொடர்பு கல்வி STUDY CENTRE, நாகர்கோவில்தெ.தி. இந்துக் கல்லூரி வளாகத்தில் பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது

அதே கல்லூரியில் இன்று ஆட்சிக்குழு உறுப்பினராய் இருப்பது

The letter given to my successor in 2005

Thanks letter given to all the Mathematics teachers at the time of "GET TOGETHER" in April 10,2005 at Parvathi International


 

என் கிராம மக்களோடு சிவன் கோயிலில் ஒருநாள்

 

வைகாசி மாதம் 32(ஜூன் 15)புதன் கிழமை சந்திரகிரகணம்

இந்த மாத 22-வது கிரிவலம் அன்னதானம் நடக்கும் போது வரவேண்டும் என என் ஊருக்கே என்னை அழைத்தார்கள். நானும் என்மனைவியும் கோயிலுக்குப்போனோம்.கோயிலில் இருந்த கூட்டத்தையும் இளைஞர்களின் சுறுசுறுப்பான பணிகளையும் பார்த்து சந்தோசப்பட்டேன்.சிவன் அலங்காரம் பிரசித்திபெற்ற கோயிலில் பார்த்த சிவன் போன்று மிக அழகாய் இருந்தது...முருகன் ,சிவகாமிஅம்மன் சன்னிதானமும் மிகவும் அழகாய் இருந்தது. நான் பழகிய ஊர்க்காரர்கள் சிலரை அடையாளம் கண்டு அவர்களிடம் போய் பேசிவிட்டு ஓரமாய்
படிப்பெரையில் போய் இருந்தேன். என் நினைவுகள் என்னைப் பின்னோக்கி அழைத்துச் சென்றது “......முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் இந்தக்கோயில் எப்படி இருந்தது. ஊரெல்லாம் ஒளிவெள்ளம் . ஆனால் சிவன் கோயிலில் மட்டுமே மின் வசதி இல்லாத இருள் சூழ்ந்த நிலை.........நாங்கள் முயற்சி எடுத்தோம் .அரசின் அனுமதி பெற்று ஊர்மக்களிடம் பணம் பெற்று அந்த வரவு மூலம் கோயிலில் வெள்ளை , பெயின்று அடித்து,Artist காந்தியை வைத்து கோயிலின் பெயரான ஸ்ரீ கண்டேஷ்வரமுடைய நயினார் திருக்கோயில் என்ற பெயரையும் எழுதி வைத்து, ஒயரிங் பண்ணி மின் வசதி எல்லாம் செய்தோம். புஷ்பாபிசேகம், அன்னாபிசேகம் நடத்தினோம். பக்தர்கள் சங்கம் ஒன்றை ஆரம்பித்து ஒவ்வொருமாத கடைசி வெள்ளிக்கிழமையிலும் முருகன் கோயிலில் சிறப்பு பூஜை செய்தோம்.குப்பைக்கிடங்காய் மாறி இருந்த கிணறை ஒரே நாளில் தூர்வாங்கினோம் .கோவிக்குளத்து படித்துறைகளை சரியாக்கினோம்.ஒவ்வொரு வருடமும் ஊரில் நன்றாகப் படித்த ஏழை மாணவர்களுக்கு புக்,நோட்டு வாங்கிக்கொடுத்தோம்.......”

‘வணக்கம் எப்பம் வந்தீங்க........ஒரு குரல்’.குரல் வந்த திசையைப்பார்த்தேன்....குரலின் சொந்தக்காரர் அன்னதானத்தை நல்லமுறையில் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் பேச்சினாதன்.

’கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாலதான் வந்தேன்’

“நீங்க தானே ‘ கடுக்கரை திருமுருக பக்தர்கள் சங்கத்தை’ ஆரம்பித்து இந்த கோயிலுக்கு எல்லாம் செய்தீர்கள். அப்பம் நாங்களெல்லாம் சின்னப் பிள்ளைகள். இப்பம் நாங்க தொடர்ந்து
இந்தக் கோயிலில் எல்லா முக்கிய சிறப்புகளை செய்து வருகிறோம்.....” கேட்க மிகவும் மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது...அன்னதானத்து அன்னத்தை அருந்துவதற்கு முன்னரே என் மனம் நிறைந்ததோடு வயறும் நிரம்பியது. எல்லாமே அவன் செயல் தானே. ஓய்வு பெற்ற எனக்கு இது போன்ற இதம்தரும் பேச்சுதானே சுவைதரும் அருமருந்து...

நான் எடுத்த படம் எட்டிய உயரம்

 

என் மகன் வாங்கித்தந்த கேமராவில் எடுத்தபடம். தமிழ்நாடு சுற்றுலா விடுதி வளாகத்தில் இருந்து எடுத்தபடம்.அதனைத் தென் திருவிதாங்கூர் இந்துக்கல்லூரி தலைவர் ,முதல்வர்
களுக்கு அனுப்பினேன். நாட்கள் நகர்ந்தன.... நானும் என் மனைவியும் பெங்களூரில் எங்கள் மகள் வீட்டுக்குப் போய் ஒரிரு மதங்கள் இருந்துவிட்டு வந்தோம்....வந்ததும் கடிதங்கள், பத்திரிகைகள்,வாரமலர்கள்,தினமணி கதிர்,.... எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்தேன்...கல்லூரி ஆண்டு மலரை எடுத்தேன்..... ஆண்டுமலர் அட்டைப்படத்தை பார்த்தேன்.... இன்பத்தேன் வந்து பாய்ந்தது என் கண்ணிலே. அட்டையை அலங்கரித்த பின் புது மெருகுடன் தோன்றும்
முக்கடல் சங்கமத்தில் மூவரின் நினைவு சின்னங்கள்....

என் எழுத்தினையும் நேசிக்கும் ஒரு அன்பு உள்ளம்

இன்ப அதிர்ச்சி
.by Thankappan Arumugaperumal on Monday, June 6, 2011 at 12:39am.

என்றோ எழுதிய என்வரிகளால் இன்று அடைந்த இன்ப அதிர்ச்சி

 

நான் இன்று௦( 05-06-11)என்னுடைய நான்பெரிதும் மதிக்கும் மதினியை
அவள் மகள் வீட்டில் போய் பார்க்கப்போனேன். மருமகன்(என் அக்காள் மகனும் தான் )
சென்னை சென்றிருந்தான்.என்னுடன் என் மனைவி,மற்றும் உறவினர்கள் வந்தனர்.

நான் சற்றுநேரம் இருந்துவிட்டு புறப்பட தயாரானேன். நடன வகுப்பு நடத்தும் மகள்
என்னிடம் ஒரு ஆல்பத்தை தந்து பார்க்கச் சொன்னாள்.அந்த ஆல்பத்தின் முகப்பில்
“மகளோடு நான்” என்று இருந்தது. பக்கங்களை புரட்டினேன்.மகள் அவள் மகளுடன் உள்ள போட்டோ அனைத்துமே அழகாய்இருந்தது. ஒரு பக்கத்தில்ஒரு அஞ்சல் அட்டை .....
அதில் முத்துப் போன்ற கையெழுத்து பச்சைநிறத்தில். ஆ..ஆ..

என் கண்ணையே என்னால் நம்பமுடியவில்லை. நான் பார்ப்பதெல்லாம் கனவா ? நனவா ?

என் கைப்பட எழுதிய மூன்று கடிதங்கள் அழகான போட்டோ போன்று மிக நேர்த்தியாக
ஒரு பக்கத்தில் இருந்தன.ஒன்று பல்கலைகழக நடனப்போட்டியில் அவள் பரிசு வாங்கியதைப் பாராட்டி எழுதியது. கடுக்கரை ஊட்டு விழாவின்போது நடந்த அவளது குழுவினரின் நடனத்தைப் பார்த்து நான் அடைந்த உணர்வுகளைக் குறிப்பிட்டு பாராட்டி எழுதிய கடிதம்
இரண்டாமாவது. மூன்றாவது "நாஞ்சில் நாட்டிய கலைமணி” பட்டத்தினைப் பெற்ற அந்த
விழாவில் என்னைப் பற்றியும் பேசியதைக்குறிப்பிட்டு பாராட்டிய எழுதிய கடிதம் ..... நான் என்றோ எழுதிய அந்த வரிகள் என் கண்களில் நீரை வரவழைத்து விட்டன.....தழும்பிய கன்ணீர் கன்னத்தில் வடியுமுன் யாருமில்லா இன்னொருஅறைக்கு நகர்ந்து விட்டேன்......என்னால் பேசக்கூட முடியவில்லை நான் அடைந்த இன்ப அதிர்ச்சியால்.
எழுதிய அந்த நாள் நெஞ்சினில் வந்ததால் நெருடிய மனதுடன் நெகிழ்ந்து போய் விடைபெற்று வருவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விட்டது....கண்ணீர்
மட்டும் விடைபெறாமல் தழும்பிக்கொண்டே இருந்தது......