ஆறாங்கிளாஸ் ...முதல் நாள் மூத்திரக்குளத்தில்....

கடுக்கரையில் ஐந்தாம் கிளாஸ் வரைதான் இருந்த காலம் அது. அடுத்த ஊரான குறத்தியறை பள்ளிக்கூடத்திற்குப் போய்தான் அடுத்த கிளாஸ் படிக்க வேண்டும். அதுவும் நடந்து போய் வர வேண்டும்.என்னையும் மற்ற என் உறவினர்களையும் அங்கே சேத்துட்டாங்க.

முதல் நாள் குறத்தியறைக்கு நடந்து போகும் போது நாங்கள் அடைந்த சந்தோசத்திற்கு அளவே இல்லை. எங்களுக்கு ‘பி’ டிவிசன். ஒரே டிவிசனில் எல்லோருக்கும் இடம் கிடைத்து விட்டதில் பரம திருப்தி. ஒரு பீரீயடு முடிந்ததும் பெல் அடித்தது. அதுவே மிகுந்த ஆச்சரியம்.ஒவ்வொரு பாடத்திற்கும் தனித் தனி வாத்தியார்....எல்லாமே வித்தியாசமாக இருந்தது. ஒரு ஆசிரியர் வந்தார். அவர் எங்கள் ஊர்க்கார சுப்பிரமணிய பிள்ளை சார். அவரைக் கண்டதும் பேய் அறைந்தது மாரிஆகிப்போனோம்.அடி வெழுத்து விடுவார். அவர், “ இண்ணைக்கு இவ்வளவுதான். எல்லாரும் வீட்டுக்குப்போலாம். நாளைக்கு நோட்டு புக்கெல்லாம் என்ன வேணும்னு சொல்லுவேன். போங்க.. பொங்க... சத்தம் கீச்சுண்ணு கேக்கப்டாது...கேட்டா தொலச்சுருவேன்”.

 

முதன் முறையாக பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போய் கிளாஸ் இல்லாமல் இருந்ததை கண்டு சந்தோசப்பட்ட அனுபவம் புதுவிதமாக இருந்தது.

ஒரே கொண்டாட்டம். போகும் வழியில் கீரங்குளத்துக்கு முன்னால் ஒரு மூத்திரக்குளம்.சின்ன குளம். தண்ணீர் பளிங்கு போல் தெளிவாக இருந்தது. எவனுக்கோ குளிக்கணும் போல் இருந்தது. அவ்வளவு தான். எல்லோரும் உடுப்பு, நிக்கரெல்லாம் கழற்றி விட்டு ஒரே சாட்டம்.
ஒரு மணி நேரம் கடந்தது.....அந்த வழியே நடந்து ஊருக்கு வந்து கொண்டிருந்த சுப்பிரமணியபிள்ளை சார் பார்த்து விட்டார்....அவரைக்கண்டதும் பெட்டிப் பாம்பாய் மாறி கரையேறினோம்....அய்யோ என்ன செய்வாரோ....முறைத்துப் பார்த்தார்...ஒருவனின் செவியை முறுக்கி ஒரு நுள்ளும் கொடுத்தார். நாங்கள் தப்பித்தோம்.


வீட்டுக்குப் போன என்னைப் பார்த்த அப்பா, “ ஏண்டா...சட்டுணு வந்திட்டே... கண்ணெல்லாம் செவந்திருக்கு...” கேட்டார்

நான் பயந்து போய் குளித்த விசயத்தை முழுங்கி முழுங்கிச் சொல்லிவிட்டேன்.

சிரித்துக்கொண்டே , “ துட்டிக்காடா போய்ற்று வாற..பள்ளிக்கூடத்துக்குல்லாடா போன..”

ஆ..ஆ... அப்பாவின் ஏச்சுப்பேச்சிலிருந்து தப்பி விட்டதில் பெருமூச்சு விட்டேன்.

அடுத்த நாள் அந்த சார் எல்லாருக்கும் கையில் பிரம்படி தந்தார்....

மாதா பிதா குரு இம்மூவரும் இல்லையெனில் மனிதன் மிருகம்தான்.என்னை உருவாக்கியதில்
அந்தக்குருவுக்கும் என்னை நெறிமுறைப் படுத்தியதில் பெரும் பங்கு உண்டு.

என் கேள்வியையும் மகளின் பதிலையும் ஆங்கில பேப்பரில் கண்டு மகிழ்ந்த ஒரு தந்தையின்கடிதம்

நான் மஞ்சக்காமாலை நோய்க்கு ஒரு மருந்து தேவையா என ஆசிரியர் கடித்தில் எழுதினேன்.
அது இதோ....
 

தேவைதான் என மதுரையில் இருந்து டாக்டர் மீனா எழுதிய கடிதம் பிரசுரமானது.
 

இரண்டு கடிதங்களையும் படித்த மீனாவின் அப்பா எனக்கு எழுதிய அஞ்சல் அட்டை இதோ.
 

 

கடுக்கரையில் பாழாய்ப்போன ஒரு நினைவு நிலையம்

ஒருநாள் காலை 11 மணி இருக்கும். என் பள்ளித் தோழனும் அடுத்தவீட்டுக்காரருமான கணபதி சர்வோதயசங்கத் தலைவர் சிவன்பிள்ளையுடன் என் வீட்டுக்கு வந்தார்.எனது அப்பா மறைந்து ஒரு சில மாதங்களே ஆன சமயம் அது. கடுக்கரையில் சர்வோதய சங்கத்துக்கு கட்டிடம் கட்ட 5 சென்று மனை தருவதாக வாக்களித்திருந்தேன் கணபதியிடம்.அதற்கு நன்றி சொல்வதற்காகத்தான் வந்திருக்கிறார்கள் என எண்ணிக்கொண்டிருந்த என்னிடம் , “நீங்க இன்னும் கூடுதலாக தரவேண்டும். சோப் உற்பத்தி நிலையம் கட்ட உத்தேசித்துள்ளோம்”கூறினார். நான் அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.அவ்ர், “ உங்க அப்பா பெயரை நாங்க கட்டும் கட்டிடத்துக்கு வைக்கப்போகிறோம்.25 சென்ற் தாருங்கள்”.
நான் எந்தவித ம்றுப்பும் சொல்லாமல் , “சரி” என்று சொன்னேன்.

சொன்னபடியே பூதப்பாண்டிக்குப் போய் எழுதியும் கொடுத்து விட்டேன். அந்தப் பத்திரத்தை தலைவரிட்ம் கன்னியாகுமரியில் நடந்த சர்வோதய விழாவில் கொடுத்தது என் மகன் ஆறுமுகப்பெருமாள்.

இன்று எந்த வித உபயோகமும் இல்லாமல் பாழடைந்த மண்டபமாக காட்சி அளிப்பதைக் கண்டு மனம் வெம்புகிறது.

கோபக்கார அப்பாவா....அன்பான அப்பாவா..

அப்பாவைக் கண்டால் மிகவும் பயம். அளவு கடந்த பயம்.ராத்திரி வீட்டில் அரைக்கேன் லைட்
வெளிச்சத்தில் விளக்குவைத்தவுடன் படிக்க இருக்க வேண்டும்.இல்லை யென்றால் அப்பாவின் கோபத்திற்கு ஆளாக வேண்டும்.அம்மை அவசரப் படுத்துவாள் படி படி என. குளித்துவிட்டு சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது அப்பாவின் காதுகளில் எந்த சத்தமும் கேக்ககூடாது...வீட்டில் அந்த சமயத்தில் அம்மி கூட அமைதியாய் இருக்கும்.உலக்கைக்கு அந்த நேரத்தில் ஓய்வு.ஆட்டொரல் அசையாது...சின்னவயதில் நான் , ‘ எம்மா எங்கிருந்தம்மா இந்த அப்பாவைக் கண்டுபிடிச்சே’ கேட்டேன். எங்கம்மைக்கு ஒரே சிரிப்பு...அப்பாவிடம் சொல்லிட்டா.
அடி கிடைக்கும் என்று நினைத்த எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். அப்பா தன் சக நண்பர்களிடம் இதைச் சொல்லிச் சொல்லி சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் இப்படிக் கூறிய்து சொந்தக்காரர்களுக்கு எல்லாம் தெரிந்து அவர்கள் மத்தியில் மிகப் பிரபல சீமை ஆயிட்டேன்.

12 வயதான நான் டைபாய்டு நோயால் பாதிக்கப்பட்டு வீட்டில் எந்த வித உணர்வுமின்றி கட்டிலில் கிடந்தேன்....உள்ளூர் வைத்தியரின் மருந்தால் எந்தப் பலனும் இல்லாததால் C.B.H புத்தேரிக்கு என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போனார்கள்...டாக்டர் நோபிள் தங்கச் சொல்லி விட்டார்...அதே சம்யத்தில் அம்மைக்கும் சொகமில்லை... நான் ஒரு கட்டிலில்.என் அம்மா இன்னொரு கட்டிலில்... இரண்டுக்கும் உள்ள இடைவெளியில் தரையில் தான் எங்க அப்பா
இரவு படுத்திருப்பார்.இரவு நேரத்தில் அம்மைக்கு ஏதாவது கொடுத்துவிட்டு படுப்பார்அப்பா. ‘அப்பா’ என்ற என் முனகலுக்கு திரும்பவும் எழுந்து எனக்கு உதவி செய்வார்....இரவு தூக்கமே தொலைந்து போனது அப்பாவுக்கு....

ஊரே போற்றும் பெரியவர்.....மிகவும் கோபககாரர்....மகனுக்கும் மனைவிக்கும் வேண்டி தரையில்...முதன் முதலாக அப்பாவை அப்போதுதான் புரிந்து கொண்டேன்...

27 நாட்கள் கண்ணை இமை காப்பது போல் கவனித்த என் அப்பா தான் நடத்திய புஸ்பாபிசேகத்திற்குக்கூட கடுக்கரை சிவன் கோயிலுக்கு போகாமல் எங்கள் அருகில் தான் இருந்தார்.

நோய் குணமானதும் வீட்டுக்கு வந்து சேந்தோம்.

இன்று நான் நினைத்துப் பார்க்கிறேன். எனக்கு கேட்கவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

‘எம்மா, இப்படிப்பட்ட அன்பான அப்பாவை எப்படிம்மா கண்டுபிடிச்ச ’.

 

இந்துக்கல்லூரியில் இப்படியும் நடந்த இனிய விழா

நான் பணியில் இருந்தபோது பணிஓய்வு பெற்ற நல்லவர்களான சிறந்த ஆசிரியர்களை மதித்து நடத்திய விழாவின் போது மலர்ந்த நூல்
 

நாகர்கோவில் ,தென் திருவிதாங்கூர் இந்துக்கல்லூரியில் பணிபுரிந்த தமிழ்துறைத் தலைவர் திரு நீ.சுப்ரமணியம் ,பொருளாதாரத் துறைத் தலைவர் திருமதி நாகம் சுப்ரமணியம், கணிதத்துறை ஆசிரியர் திரு அ.திரவியம் பிள்ளை ஆகிய மூவரின் பணி ஓய்வில் மலர்ந்த அன்பு மலர் இது.

 

என் பெற்றோர் நினைவில் மிக்க அன்புடன் தந்தவன் தங்கம் நான்

கல்லூரி வழிபாட்டு மண்டபத்தில் முன்னாள் கல்லூரித்தலைவர் திரு. திரவியம் தலைமையில் இந்நாள் தலைவர் திரு.ஆறுமுகம்பிள்ளை,கல்லூரி முதல்வர், ஒரு வங்கியின் மேலாளர் பாராட்டுரை வழங்கிய வழியனுப்புவிழா மிக சிறப்பாக நடந்தது. இது போன்றதொரு விழா வேறு யாருக்கும் நானறிந்தவரை இன்று வரை நடந்தது இல்லை.

இயற்கையன்னை காட்சிதரும் கடுகையிலே.....

இன்றும் முருகன் கோயில் சுவரை அலங்கரிக்கும் வரிகள்

1981-ல் நான் கன்னியாகுமரியில் தேவஸ்வம் விடுதியில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த
இந்துக் கல்லூரியில் படித்த முன்னாள் மாணவன் தாணப்பனை தற்செயலாகக் கண்டேன். மிகவும் அன்பாக பேசிக்கொண்டிருந்தான்.அவன் தாவர இயல் மாணவன்.தமிழ் ஆர்வம் உள்ள அவன் கவிதை எழுதும் திறமை படைத்தவன் என்பது ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

நான் அவனிடம் , “உன்னால் 5 நிமிடத்திற்குள் பாட்டு எழுத முடியுமா?”

‘சொல்லுங்கள் சார்... முயற்சிக்கிறேன்’

நான் எங்கள் ஊர் சிவன்கோவில் பற்றியும் ஊரைப்பற்றியும் குறிப்புகள் சில கொடுத்தேன்.மேலும் நான் அவனிடம் , “ 5 நிமிடத்திற்குள் நீ எழுதி விட்டால் நான் அதை நாங்கள் எங்கள் பக்தர்கள் சங்க வெளியீடுகளில் பிரசுரிப்போம்” என்றேன்

5 நிமிடம் கூட ஆகவில்லை........அவன் எழுதிய பாட்டு இதோ அச்சு வடிவில்:-

 

இந்த வரிகள் கோவில் சுவரை இன்றும் அலங்கரித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். நான் அடைந்த ஆனந்தத்துக்கு அளவே இல்லை.
பாட்டை எழுதியவர் தமிழக அரசின் உயர் அதிகாரியாக இன்று சென்னையில் பணிபுரிகிறார்.அவரது தந்தையார் திரு. தினத்தந்தி குமாரசுவாமி, வடிவீஸ்வரம், நாகர்கோவில்.