அப்பா வாங்கின ரேடியோ

வில் வண்டியில் அப்பா போத்தியூருக்குப் போகும்போதெல்லாம் நானும் அப்பா கூடப் போக ஆசைப்படுவேன்.சில சமயங்களில் என்ன க்கூட்டிட்டுப் போவாங்க. அங்கு ஒரு தாத்தாவின் வீடு உண்டு.வீடு பழைய வீடா இருந்தாலும் தாத்தா இருக்கும் ரூம் மிகவும் அழகாக இருக்கும். சுவரில் அழுக்கே பாக்க முடியாது.பிள்ளை இல்லா வீடு அப்படித்தான் இருக்கும் போல.மின்சார வசதி இல்லாக் காலம் அது. அங்கு ஒரு ரேடியோவில் பாட்டு பாடிக்கொண்டே இருக்கும். அது ஒரு பேட்டரி ரேடியோ. வானொலி என்ற பத்திரிகையும் அங்குதான் நான் பாத்திருக்கேன்.சென்னை வானொலியில் வரும் நிகழ்ச்சியை அதில் பார்த்து தெரிந்து கொள்ளலாம். எனக்காக சினிமா பாட்டும் அவருக்கு மனசிருந்தா போடுவார். சுவரில் கடிகாரம் காட்டும் நேரமும் ,அவர் கையில் உள்ள காந்திக் கடிகாரம் காட்டும் நேரமும் , ரேடியோ அறிவிக்கும் நேரமும் ஒன்று போல் இருக்கும்படி பாத்துக்கொள்வார்.

மின்வசதி கிடைத்ததும் அவர் வேறொரு வால்வு ரேடியோ வாங்கினார்.கடுக்கரையில் முதன் முதலாக ரேடியோ வாங்கியது கீழத்தெரு அத்தையின் வீட்டில். REMCO ரேடியோ அது. நான் கல்லூரியில் படிக்கும் போது அப்பாட்ட ரேடியோ வாங்கச் சொன்னேன்.நீ ஹாஸ்டல்லதான இருக்க....படித்து பாஸான பின் கேழு வாங்கலாம்னு அப்பா சொல்லிவிட்டார்.
எல்லா வீடுகளிலும் பாபர்ஷாப், ஹோட்டல்களிலும் தமிழ் பாட்டுக் கேட்கலாம் எங்க வீட்டைத் தவிர.

கல்லூரியில் வேலை கிடைத்தது. ‘இனிமேலும் நம்ம வீட்ல ரேடியோ இல்லேண்ணா மகாக் கேவலம்’ என அம்மையிடம் கிண்டலாகச் சொன்னேன்.

நாகர் கோவிலில் சுந்தர் ரேடியோஸ் என்றும் ப்ரீமியர் ரேடியோஸ் என்றும் எத்தனையோ கடைகள் இருக்கு. ஆனால் எனக்காக மட்டுமே ரேடியோ வாங்கச் சம்மதிச்ச அப்பா எந்தக் கடைக்கும் போகாமல் தனக்குத் தெரிந்த ஒருவரிடம் சொல்லி ரேடியோ வாங்கச் சொன்னா.

அவன் வாங்கி வந்த ரேடியோ .second hand....telefunken. எனக்கு கொஞ்சம் கூட புடிக்கல.அந்த ரேடியோ ஒரு வாரமாய் வீட்டில் அப்பாவின் ரூமில் இருந்தது.நான் அதை தொடவும் மாட்டேன்...பாக்கவும் மாட்டேன். யாருமே தீண்டாமல் அப்படியே இருந்தது. என்ன கூப்பிட்டு , “ தங்கம்...ரேடியோ வேணும்னு நீதான கேட்ட....எடுத்து ஒன் ரூமில வச்சுக்கோ”....

அம்மாவிடம் போய், “இந்த ரேடியோ எனக்கு வேண்டாம்... அப்பாக்கு ரூம்லயே இருக்கட்டும்....”.

அம்மா, “உனக்கு பாட்டு தானே கேக்கணும். இதுல கேக்காதா...அப்பா ருபா கொடுத்து உனக்காகதானே வாங்கினா....நீ வேண்டாம்னு சொன்னா அப்பாக்கு கோபம்தான் வரும்...”.

நான், “ ருபாயை ஏங்கிட்ட தந்தா எனக்கு புடிச்சதை நானே வாங்கி இருப்பேன்லா.”அம்மையும் நானும் பேசியது அப்பாவின் காதில் விழுந்தது.ஒண்ணுமே சொல்லல.....

அடுத்த நாள் அப்பாவின் மனம் நொந்து விடக்கூடாது என்ற எண்ணத்தில் அந்த ரேடியோவை எடுத்து என் ரூமில் வைக்க அப்பாவின் ரூமுக்குப் போனேன். பழைய ரேடியோ இருந்த இடத்தில் வேறொரு ரேடியோ இருந்தது. பெரியதாய் இருந்தது. BUSH radio.இதுவும் second hand radio தான். ஆனால் பாக்க அழகாய் இருந்தது. நான் வாங்கணும்னு நினச்சது பிலிப்ஸ் ரேடியோ.

ரேடியோவை இது நாள் வரை வாங்காமல் எனக்காக மட்டுமே இப்பம் வாங்கி இருக்கா.அப்பா என்னால் மனம் வருந்தக்கூடாதே....

மிக சந்தோசத்தில் அப்பா,“ இது புடிச்சிருக்கா” என நம்பிக்கையுடன் கேட்டார்.

புடிச்சிருக்கு என்றேன்.

ஒன் ரூம்ல கொண்டு வைக்கச் சொல்லட்டா என்று கேட்ட மறு நிமிடம் ரேடியோவும் அதை வைக்க ஒரு மேசையும் எனது ரூமில் இருந்தன.

Arial வைக்கப்பட்டது.2 சவுக்கு மரத்தினை நட்டு அதன் உச்சியில் ஏரியல் ஒயரை இணைத்து ரேடியோவின் பின்னால் இருக்கும் socketல் ஏரியலின் ஒரு முனையை சொருகி ரேடியோவில் பாட்டுக் கேட்டேன்.

என்னை விட அப்பாவுக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சி.

ரேடியோக்கு 15 ருபாய் போஸ்டாபீசில் licence fees கட்டினோம்.(இப்பொழுது licence கிடையாது)
78 வயதான என் தந்தையை மீறி நான் எதுவுமே செய்யத் துணிந்தது இல்லை.அப்பாவுக்கு நான் சின்னப்பிள்ளை....ஆம் 26 வயதிலும் செல்லப்பிள்ளை.

அப்பா இறக்கும் வரை அந்த ரேடியோ என்னிடமே இருந்தது. அப்பா ,அந்த ரேடியோவை வைக்க ஒரு புதிய ரேடியோ மேசையை ஆசாரியை வைத்து செய்து தந்தார்.ரேடியோவின் விலையை விட மேசைக்கு ஆன செலவு கூடுதல்.....

கடுக்கரையில் அலைகள் ஓய்வதில்லை

“எம்மா....வண்டி போட்டு சினிமா பாக்க போக அப்பா சம்மதிச்சாச்சு.எங்க கூட நீயும் வாம்மா”...... “நான் வரல்ல நீங்கள்ளாம் போங்கோ”....இது ஒரு நாள் நானும் அம்மையும் பேசியது. மணத்திட்டை எங்கள் ஊரில் இருந்து 3 மைல் தூரத்தில் இருக்கும்.அங்கு தான் தியேட்டர் இருக்கு. பழைய படங்கள் போடுவாங்க.அப்பாவுக்கு சினிமா புடிக்காது....பிள்ளைகள் எங்களுக்காக அதுவும் எப்பமா ஒரு தடவை சம்மதிச்சு வண்டி போட்டு அனுப்புவா. பஸ்ல போக சம்மதிக்க மாட்டாங்க.ஏண்ணா படம் பாத்துட்டு திரும்பி வர பஸ் கிடையாது, நடந்து தான் வரணும். நடந்து வரணும்னு எனக்கு ஆசையாய் இருக்கும்.....

“எம்மா.....உனக்கு சினிமா புடிக்காதா....தியேட்டர்ல பொம்பள கூட்டம்தாம்மா அதிகமாஇருக்கு. நீ ஏன் வரமாட்டேங்க”

“அப்பா ஒரு தடவை சினிமா பாத்துட்டு வந்தண்ணைக்கு ரொம்ப ஏசிப்பொட்டா.அப்பாட்ட கேட்டுட்டுதான் போனேன்..சினிமா த்யேட்டர்ல இடி விழாதாண்ணு சத்தம் போட்டா. என்னால எதுக்கு இடிவிழணும்னுகிட்டு சினிமா பாக்கவே போக மாட்டேன்”

காலங்கள் கடந்தன. நான் கல்லூரியில் வேலை பார்க்கும் போது என் நண்பர் வித்யாசாகர் என்னிடம்,“ பொன்னப்பா... ஒரு சின்ன help....please.....எனக்காக..மறுக்க கூடாது.பாரதிராஜா சினிமா சூட்டிங்க்காக நாரூலுக்கு வந்திருக்காரு.பல location பாத்ததிலே கடுக்கரையில் ஒங்க வீடு புடிச்சிருக்கு .நான் ஓம்பேரச்சொல்லி பிரச்சனை ஒன்னுமில்லன்னு சொல்லிட்டேன்.எப்படி சம்மதிப்பியா” கேட்டார்.

“அப்பாட்டதான் கேக்கணும். ஆனா இப்பம் அறுவடை சமயம்... களத்தில் சூடடிக்கும் வேலை நடந்துட்டுருக்கு. எங்கப்பா சம்மதிப்பாண்ணு தோணல்ல. கேட்டுச் சொல்கேன்.”

அப்பாட்ட போய் கேட்டேன். இப்பம் வயல் அறுத்து கெட்டு களத்தில் இருக்கிறது. அறுப்படிப்பு முடிந்து வரச்சொல் என அப்பா சொன்னதை நான் வித்யாசாகரிடம் சொன்னேன்.
காலையில் அப்பா என்னக் கூப்பிட்டார் “கட்டாயம் கொடுக்கணுமா. எனக்கு கொஞ்சமும் இஷ்டம் இல்ல...ஆனா ஓம் friend வித்யாசாகர்லா கேட்டுருக்காரு.சரி உனக்காக ...சம்மதிக்கேன். நாளைக்கு வரச் சொல். 2 நாள் வந்து எடுத்துட்டுப் போகச்சொல். ஒரு கண்டிசன்....செருப்பு போட்டுட்டு எவனும் களத்துல வரக்கூடாது.”....நான் பஸ்ஸில் போகும்போது அப்பாவின் மனசையே நினைச்சுட்டு இருந்தேன்....எனக்காகல்லா சரிண்ணு சொல்லி இருக்கா. shootting நடந்தா கூட்டம் ரொம்ப வரும் களத்த நாசமாக்கீருவாங்களே.என்ன செய்ய....நேத்துதான் சொல்லியாச்செ...அப்படியே விட்ரலாம்.... சினிமாவே புடிக்காத அப்பா சினிமா எடுக்க அனுமதி தந்ததே எனக்காக மட்டுமே....சாதாரண நாட்களில் கூட காலில் செருப்பு போட்டு களத்தில் அப்பாவுக்கு பயந்து நடந்து செல்ல மாட்டார்கள்....பீடியோ எதுவுமே குடிக்கவும் கூடாது....என்னால் எந்த மன வருத்தமும் அப்பாவுக்கு ஏற்படக்கூடாது.....முடிவெடுத்தேன் சினிமா shooting -க்கு அனுமதிக்க வேண்டாம்.
என் ரூமில் இருக்கும்போது வித்யாசாகர் வந்தார். அவரிடம் நான் நினைத்ததை சொன்னேன்..... அவர் பரவாய் இல்லை என்றார்.அவர் மத்தியானம் திரும்பவும் என்னிடம் வந்து, “பொன்னப்பா.... நீ சொன்னஎல்லாம் பாரதி ராஜாட்ட சொன்னேன். அவர் நிபந்தனைகள சரியாக கடைபிடிப்போம்னு சொல்கிறார்....என்ன செய்ய நட்புக்காக சம்மதித்தேன்....

சொன்ன படியே வேறு எங்கோ நடக்க வேண்டிய shooting-ஐ cancel பன்ணிகிட்டு கடுக்கரையி்ல் எங்க வீட்டில் படப்பிடிப்பு நடந்தது. பாரதிராஜாவும் கேமரா மேன் கண்ணனும் செருப்பு போட அனுமதி கிடைத்தது. வேறு யாரும் செருப்பு போடவில்லை.கார்த்திக்,ராதா முதல் முதலாக நடிக்க தியாகராஜன் ராதாவினண்ணனாக நடித்த ஒரு சில ஸீனை எடுத்து முடித்து விட்டுப் போனார்கள்.

அறுவடை முடிந்த பின் மறுபடியும் படபிடிப்பு நடந்தது. எங்கள் களத்தில் ஒரு குடில் அமைக்க அனுமதித்தோம். எங்கள் சொந்தக்கார சிறுமிகள் இருவர் அந்த சினிமாவில் ஒரு காட்சியில் வருவார்கள்.பாரதிராஜாவின் மகனும் என் மகன் தினேஷும் விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள்.அந்த சினிமாவில் வரும் வில்வண்டியும் காளையும் என் மனைவியின் அப்பா தெரிசனம்கோப்பில் இருந்து அனுப்பி தந்தார்கள். எதுக்குமே நாங்கள் ஒரு பைசா கூடவாங்கல. படம் பார்க்கும்போது நன்றி அறிவிப்பில் என் அப்பா பெயர் போடுவதாகச் சொன்னது இல்லாமல் இருந்தது. வித்யாசாகர் பெயர் இருந்தது.

அந்த சினிமா அலைகள் ஓய்வதில்லை

தீபாவளித் திருநாள்

கடுக்கரையில் பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும்போது தீபாவளி சமயத்தில் என்னுடன் விளையாடவரும் பையன்கள் கையில் எறிபடக்கு ,சட சட என தரையில் தேய்த்தால் சப்தம் கேட்கும் குச்சு,குத்து வெடி என பல விதமான crackers வைத்து மகிழ்ச்சியாய் காணிக்கும்போது எனக்கும் ஆசை யாய் இருக்கும்.

அப்பா உங்களுக்கு பட்டாசு வாங்கி அலமாருல பூட்டி வச்சுருக்கா.தீபாவளிக்கு எண்ணெய் தேச்சு குளிச்சுட்டு எல்லாம் கொழுத்தலாம்.வெடிக்ககூடிய எதுவும் இல்லை.கம்பி மத்தாப்பும், தீப்பெட்டி மத்தாப்பும் மட்டுமே. இரவுதான் கொழுத்த வேண்டும். ஒண்ட்ர அடி நீள கம்பு ஒன்றின் முனையில் மத்தாப்பை சொருகி வைத்து கொழுத்தணும். எரிஞ்சு முடிஞ்சதும் அதனை சின்னத் தண்ணீர் தொட்டியில் போடவேண்டும்.வெளியே போக அனுமதிக்க மாட்டார் அப்பா. கொஞ்சம் வளந்த உடன் சின்ன எறிப் படக்கு வாங்கிதந்தா....

தீபாவளி இப்படியே வாழ்க்கை முழுவதும் கழிந்தது. ஆட்டு இறைச்சியும் எண்ணெய் தேய்த்து குளிப்பதும் மட்டுமே தீபாவளி என்றாகிப் போனது.

எனது பிள்ளைகள் ஆசைப்பட்டார்கள் என்பதற்காக வாங்கிக் கொடுப்பது வழ்க்கமானது. HINDU பேப்பரில் பம்பாயில் இருந்து பிள்ளை என்பவர் எழுதிய கடிதம் crackers கொழுத்தி காசை செலவழிப்பதற்குப் பதில் T.B Hospitalக்கு நன்கொடை கொடுக்கலாம் என அறிவுறித்தியது. இரண்டு வருடங்களாக அவர் இது போன்று எழுதுவதை படித்ததில் எனக்கும் அது பிடித்துப் போனது. பிள்ளைகள் இருவரும் வளந்த உடன் என் கருத்தைச் சொல்லி அவர்களை என் பக்கத்தில் இழுத்து விட்டேன்.ஆனால் மகள் சிறுமியாய் இருந்ததால் அவளுக்கு மாத்திரம் வாங்கிக் கொடுப்போம். என் மனைவியின் முன்னால் வைத்துதான் மகள் பட்டாசு கொழுத்தணும்....

ஒவ்வொரு தீபாவளி தோறும் பிள்ளைகளுக்கும் மற்றும் வேண்டப்பட்டவர்களுக்கும் துணி மணி எடுத்து கொடுப்பது வழக்கமானது. பக்கத்து வீடுகளுக்கு sweets கொடுப்பதையும் வழக்கமாய் வைத்திருக்கிறோம்.குவைத்தில் இருக்கும் நாங்கள் sweets,வடை,அப்பம் எல்லாம் நாங்கள் இருக்கும் Flat -ன் ஆசிர் Saleem-க்கு கொடுத்தோம். கொடுத்ததை அன்போடு வாங்கியது மனசுக்கு சந்தோசமாய் இருந்தது.

இப்போ படக்கெல்லாம் வாங்கி காசைக் கரியாக்காதே எனச் சொன்னால்
பேரன்கள் என் சொல் கேட்பார்களா? நிச்சயமாய் கேட்க மாட்டார்கள்...இன்று அமெரிக்காவிலே தீபாவளி படக்குகளுக்கு மதிப்பு அதிகமாய் இருக்கிறது.நாம் ஏன் இந்தியப் பேரனைத் தடுக்கணும்......அன்பு தீபாவளி வாழ்த்துகள்.

செயற்கரிய செயலைச் செய்த பெரியார்

1985 அல்லது 1986 என நினைக்கிறேன்.கல்லூரி ஆசிரியர்கள் சங்கம் போராட்டம் நடத்தியது.தமிழ் நாடு முழுவதும் ஒன்றுபட்டு நடத்திய பெரிய போராட்டம்.பள்ளி ஆசிரியர்களும் ஆதரவாகப் போராட்டத்தில் இறங்கியதால் கல்விச் சாலைகளில் வகுப்புகள் எதுவும் நடைபெறவில்லை.அரசு எந்த முடிவும் எடுக்காததால் போராட்டம் தீவிரம் அடைந்தது.
தர்ணா நடத்தியதால் அரசு ஆசிரியர்களைக் கைது செய்து பாளையாங்கோட்டை சிறையில் அடைத்தார்கள்.நான் அந்தச் சமயத்தில் சுகமில்லாமல் வீட்டில் இருந்தேன்.என் கூட வேலைபாத்தவர்களும் போராட்டத்தில் பங்கு கொண்டு ஜெயிலுக்குப் போனாங்க.

சுந்தரேசன் விசயத்தைச் சொன்னபோது நானும் போராட்டத்தில் கலந்து கொள்ளத் தீர்மானித்தேன். என் மனைவியோ ‘போகாதே...போகாதே என் கணவா’என்று பாட மாத்திரம் செய்யவில்லை. காச்சல் சரியாக்கூட விடல்ல....இப்பம் போனா கஷ்டம்லா....

நான் Dr.Rejae-ஐப் போய் பார்த்து காய்ச்சல் சட்டுணும் கொணமாக injection ஏதாவது போடுங்களேன்....போராட்டத்தில் சேர்ந்து ஜெயிலுக்குப் போகப் போறேன்.அவர் எனக்கு நன்கு தெரிந்தவர் ....போராட்டத்தை வெகுவாக எதிர்த்தும் கிண்டலாகவும் பேசி என்னைப் ஜெயிலுக்கு போகாதீங்கோ என சொன்னார்.நான் வற்புறுத்தவே மருந்துகள் தந்து அனுப்பினார்.

2 நாள் கழித்து நானும் சுந்தரேசனும் மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகமுன்னெ நின்ற மற்ற நண்பர்களுடன் சேர்ந்து போராட்டத்தில் பங்கு கொண்டு ஜெயிலுக்குப் போனோம். கோர்ட்டுக்குப் போய் அங்கிருந்து ஒரு பஸ்ஸில் ,பாளையாங்கொட்டை மத்திய சிறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். இவ்வாறு ஜெயிலுக்குப் போவது இரண்டாவது தடவை. உள்ளே போனதும் எங்கள் அங்க அடையாளங்களை பாத்து ஒரு ரெஜிஸ்டரில் பதிவு செய்தார்கள். அலுமினியத் தட்டும் தந்தாங்க. வித்தியாசமான அனுபவம்.முதல் 2 நாளா கூட்டம் அதிகம் இல்லாததால் சமாளித்து விட்டோம்.அதன்பிறகு சிறை நிரம்பி வழிந்ததால் குளிக்க,கக்கூஸ் போக பட்ட கஸ்டங்கள் சொல்லி மாளாது.

காலையில் வரிசையில் நின்று உப்பு மாவோ என்னமாம் தருவாங்க.....பள்ளி ஆசிரியர்களே முன் வந்து பொங்கவும் பரிமாறவும் செய்ததால் ஏதோ ஒரு மாநாட்டில் கலந்தது போலவே இருந்தது.கடுக்கரையில் இருந்து பல வாத்தியார்கள் எங்க கூடவே ஜெயில்ல இருந்தாங்க.....தினமும் இரவு உறங்கப் போவதுக்கு முன்னால பாட்டுப் பாடுவதும்,மிமிக்ரி,பேச்சு என நேரம் போவதே தெரியாமல் நாட்கள் நகர்ந்தன.மருமகன் மோகன் இரண்டு நாள் எங்களுக்காக அவல் கொண்டு வந்து தந்தான்.

பகல் பொழுது பல ஆசிரியர்களுடன் பேசிப் பொழுதைக் கழிப்போம். நான் ஒரு ஆசிரியரைப் பாத்தேன்.ஒல்லியான தேகம்.அமைதியான முகம். எளிமையான தோற்றம் தலையில் முன் நெற்றியின் நடுவே தலை முடி.....ரெண்டு சைடுலேயும் கசண்டி....பள்ளிவாத்தியாரா இருக்கும்னு நானே நினச்சுகிட்டேன்....அவரிடம் போய் பேச ஏனோ எனக்கு மனசு வரல்ல. அவர் சற்று வயதானவர். போராட்டத்துக்கு மிகவும் ஆதரவு கொடுத்தவர்.
ஒரு வழியாக போராட்டம் முடிவுக்கு வந்தது....கோரிக்கைகள் நிறை வேறியது.

சில வருடம் கழிந்தபின் அரசாணை வந்தது.வசந்தமும் வந்தது. கூடுதல் சம்பளம். Arrears-ம் கிடைத்தது.ஒரு நாள் தினத்தந்தி பேப்பரைப் பார்க்கும்போது,“ கல்லூரி ஆசிரியர் ஒருவர் தனக்கு கிடைத்த arrears பணத்தை குழந்தைகள் கல்வி வளர்ச்சிக்காக கொடுத்தார்.ஸ்ரீவைகுண்டம் கல்லூரியில் நூலகராக இருக்கிறார்” என்ற செய்தியில் அவரது போட்டோ இருந்தது. ஓ....இவர் நம்ம கூட ஜெயில்ல இருந்தவருல்லா....பள்ளி வாத்தியார்ணுல்லா நெனச்சுட்டென்.

இவர் தான் கல்யாண சுந்தரம். திருநெல்வேலியில் ஒரு ஹோட்டலில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது ரோட்டரி கவர்ணராக இருந்தவர் அழைத்து வேலை கொடுத்தார்.
அய்யோ என்ன விசித்திரமா இருக்கு. ஓய்வு பெற்ற பின் தனக்கு கிடைத்த பணம் அனைத்தையுமே பொது விசயத்துக்கு அளித்து விட்டார்.மாதம் கிடைக்கும் பென்சனை என்ன செய்வாரோ?.....

பத்திரிகை வாயிலாக அறிந்த செய்தி.Super Star -ன் மனைவி நடத்தும் ‘ஆஸ்ரம்’ பள்ளியில் வேலை பார்த்ததாக...இவரது குரல் ஒரு பென்ணின் குரல் போல் கீச்சுகுரலாக இருக்கும்.ரேடியோவில் இவரது பேட்டிய கேட்டபோது அறிந்து கொண்டேன்..இவர் நோயினால் அவதிப்பட்டு ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்தபோது
இவருக்கு மருத்துவ நிதி பிரித்து கொடுக்க சங்கம் முனைந்தது.ஆனால் அதனை ஏற்க மறுத்து விட்டார். ஒரு ரூபாய் தாருங்கள் அதுவே போதும் எனக் கூறிவிட்டார்.

இன்று அவரது நிலமை என்ன? எங்கிருக்கிறார் ? எதுவுமே தெரியவில்லை.....

செயற்கரிய செயல்களைச் செய்பவர் பெரியவர்.....

குவைத்தில் உள்ள காய்கறிச் சந்தை

20-தேதி வியாழனன்று என் பேரனின் பிறந்த நாள் விருந்து முடிந்து வீட்டுக்கு வரும்போது மணி 10.30 ஆகிவிட்டது. வீட்டுக்கு வந்த பின் தோவாளை மகாதேவன் குடும்பத்தினரும் ஆஸ்ராமம் மாதேவனின் குடும்பத்தினரும் நாங்களும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஊரில் தான் இது போல கூடிப் பேசுவது வழக்கம். சடங்கு,வீடு பால் காய்ச்சி புது மனை புகுவிழா முடிந்த பிறகு ஒவ்வொருவரும் கூடி இருந்து வந்தவர்களை எல்லாம் விட்டு விட்டு வராதவர்களைப் பற்றி பேசுவோமே ஊரில்.

மணி 12 ஆனதும் தூக்கம் கண்ணைத் தழுவ ஆரம்பித்ததால் கூட்டம் கலைந்தது. அப்பொழுது தோவாளை மகாதேவன் என்னிடம் ,”காலையில் 8.30 க்கு புறப்பட்டு இருங்கோ. நாம் Friday market -க்குப் போலாம்” சொல்லிவிட்டுப் போனார்.

சொன்னது போலவே காலையில் வந்தார்.ஆனால் நாங்கள் போனது ALFORDA எனும் காய்கறிச் சந்தை.

Alforda is the vegtables and fruits market. it is in Sulaibiya. the area of the market is three hundred thousand square metres. the area is found in Circular shape. the circular area has been divided into four sectors.One sector ie the quadrant shape is open area reserved for car parking. there are three entrances found in this sector to enter the building. It is fully air-conditioned. the vegetables and fruits are brought fresh from local kuwait and the surrounding countries in the world. the market is opened for those who are Kuwaitis and all people. The entire buiding is built in the portion of the three sectors.

மகாதேவன் என்னை போட்டோ எடுக்கும்போது  ஒரு ஈரானியர் என்னுடன் நின்று போட்டோ எடுக்க ஆசைப் பட்டார்.

பல நாட்டினர் பணியில் இருந்தாலும் தலையில் சுமந்து செல்லும் பணி இல்லை.எல்லாமே கை வண்டியும் மோட்டாரில் ஓடும் வண்டியும் தான்.

விருந்தோம்பல்

குமரிக்கடலில் முங்கி பேசுவதை குவைத் கடலில் இந்தியர்கள் குளிக்கும்போது கேட்கும் காலம் ஒன்று வரும். நிலத்தால் பிரிக்கப்பட்டாலும் நீரால் குமரிக்கடல் நீரும் குவைத்துக் கடல் நீரும் ஒன்றே. தமிழனின் பாரம்பரிய கலாச்சாரம் இங்குளோர் கையில் பத்திரமாக இருக்கிறது.வேற்றுமையிலும் ஒற்றுமை உண்மையாய் இருப்பது இந்தியாவில் இல்லை என்பது தான் நிதர்சனமாய் இருந்தாலும் வெளிநாட்டில் வாழும் இந்தியரகள் ஒற்றுமையாய் வாழ்கிறார்கள்.வாய்ச் சொல் வீரர்கள் இங்கு செயல்வீரர்களாய் வாழ்கிறார்கள்.

குவைத்தில் வேலை பார்ப்பவர்கள் வீட்டை, நாட்டை பிரிந்து பல மைல்களுக்கு அப்பால் இருப்பதால் சம்பாதிப்பதை செலவே செய்யாமல் மிச்சப்படுத்தி Bank-ல் போட்டு பாஸ்புக்கை மாத்திரமே படித்துப் பார்த்து மகிழ்வார்கள் என நினைத்தேன்.இங்கு வந்து பார்த்தபின் தான் புரிந்து கொண்டேன். வாழ்க்கையை ரசித்து வாழ்கிறார்கள்.

குவைத்தின் ஒரு ருபாய் கொடுத்து எதையாவது வாங்கும்போது அய்யய்யொ... இது 180 ருபாயா வேண்டாமே என் என் மனம் துடிக்கும்....எனக்கு குடிக்க காப்பி, டீ வேணுமான்ணு கேட்டால் மனதில் நம்ம ருபாயை நினத்துப் பாத்து வேண்டாம்னுதான் சொல்லிக் கிட்டிருந்தேன். தினேஷ் என்னிடம்,“ அப்பா என் நண்பர்கள் உங்களை அவங்க வீட்டுக்கு கூட்டிற்று வரச் சொன்னாரகள்....வருவீங்களா” கேட்டான். நான், “ அதெல்லாம் எதுக்கு....அவங்களுக்கு எதுக்கு கஷ்டம்”
என்றேன்.

நாட்கள் சென்றன.

நானே எனது மகனிடம் Casio watch வேணும் விலை 3 கே.டி தான் எனச் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

தமிழர்களின் கலாச்சாரமான விருந்தோம்பலை விடாமல் பாதுகாத்து வருகிறார்கள் இங்கு வாழும் நம்மவர்கள். பழைய தமிழ் இலக்கியங்கள் பல தமிழர்களின் விருந்தோம்பலைப் பற்றிக் கூறி இருக்கிறது.

நம் கவி வள்ளுவன் ,“ இருந்தோம்பி இல்வாழ்வதெல்லாம் விருந்தோம்பி
வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு” கூறி இருக்கிறார்.

உண்மையாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் விருந்தோம்பலுக்கு என ஒரு இலக்கணம் இருக்கிறது. அந்த இலக்கணப்படி பார்த்தால் விருந்து என்றால் புதியவர் என பொருள். முன்னாளில் முன்னால் தெரியாதவர்களையே விருந்தினர் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் இன்று நாம் யாரை விருந்தினர் என்று சொல்கிறோம்.வீட்டிற்கு வரும் சொந்தக்காரர்களை, நண்பர்களையே
விருந்தினர் என்கிறோம்.

விருந்தோம்பலை வளர்த்து நம் குழந்தைகளுக்கும் சொல்லிக் கொடுப்பது நல்லதே.

திருமணம் தவிர்த்து எல்லா நிகழ்ச்சிகளும் பிறந்த நாள் விழா,நாட்டிய அரங்கேற்றம்,திறப்புவிழா,கலாச்சார நிகழ்வுகள் என குவைத்தில் நடந்து கொண்டிருப்பதை அறிந்து கொண்டேன்.

நாம் இருக்குமிடம் எதுவோ அதுவே இல்லம் என்கிறபோது ஆனந்தம் பொங்குமே.

அன்பாக எங்களை அழைத்து விருந்தளித்தவர் வெங்கட்ராமன் போற்றி.
வந்த நாளில் ஓணச்சாப்பாடு அவருடைய ஹோட்டலில்......

தூத்துக்குடி சிவராமன் வீட்டிற்குப் போனோம்.அவர்கள் அனைவரும் எங்களுக்கு புதியவர்கள். நானும் என் மனைவியும் புதியவர்கள்.அன்பாக அளித்த விருந்தினை ருசித்தோம்.அவரது Laptop-ல் internet வசதி இருந்தது.அதனை நான் பயன் படுத்தி LIC premium கட்டினேன். வாசல் வரை வந்து எங்களை வழியனுப்பினார்கள்.

தோவாளை மகாதேவன்,புத்தேரி பிள்ளை, ஆஸ்ராமம் மாதவன் எல்லோருமே ஒரு VIP treatment-டன் விருந்தளித்து கௌரவித்தார்கள்.

வீட்டிற்குப் போன உடன் எல்லோருமே முதலில் தந்தது தன்ணீர்.

குவைத்தியர்கள் முதலில் விழாவில் கொடுப்பது Black Tea.அதை மறுக்காமல் வாங்கி குடிக்கணும்.மறுத்தால் அது அவர்களை அவமானப்படுத்துவதாகும்.

விருந்தோம்பலுக்கு 9 இலக்கணம் உண்டு. விருந்தினரை நாம் நம் வீட்டுக்கு வந்த உடன், அவரது வரவைப்பற்றி வியந்து பேசணும். நல்ல சொற்களைக் கூறுதல், இனிமையாக எடுத்துக் கூறுதல், விருப்பத்துடன் பார்த்தல், வருக வருக என வரவேற்றல், அவரைக் கண்டவுடன் எழுந்து மரியாதை செய்தல், அவர் எதிரே நின்று மகிழ்ச்சியான செய்திகளைக் கூறுதல், வந்தவருடன் அன்புடன் அருகே அமர்ந்து பேசுதல், விருந்துண்ட பின் அவர் போய்வருகிறேன் என்றவுடன் அவருடன் வாசல் வரை சென்று வழிஅனுப்பிவிட்டு வருதல் ஆகிய ஒன்பது வகைச் செயல்கள் விருந்தோம்பலின் இலக்கணம் ஆகும்.

விருந்தோம்பலின் இலக்கணம் வாசல் வரை வந்து வழி அனுப்புவது தான்.ஆனால் இவர்களோ எங்களை தங்கள் காரில் அழைத்து வந்து பழையபடி வீட்டில் கொண்டுவந்து விட்டார்கள்.கலாச்சாரம் இங்கு பத்திரமாய் பேணப்படுகிறது.

அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்.

குவைத்தை விட்டுப் போகும்போது பசுமையான இந்த நினைவுகளோடு நாங்கள் செல்வோம்.

செல்விருந்து நோக்கி வருவிருந்து பார்த்திருப்பான்
நல்விருந்து வானத் தவர்க்கு.......

பசித்தவனுக்கும் விருந்தளித்திடுவோம் அவசியம் நேரும் போது.

குவைத்தில் பேரனின் பிறந்தநாள் விழா விருந்து.......2

 

தினேஷ், சுதா, விழாநாயகன் பொன்சர்னேஷ் கேக் வெட்டத் தயாராக நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் பின்னால் உடுப்பி இண்டெர்நேசனல் உரிமையாளர் திரு.வெங்கட்ராமன் போற்றி,புத்தேரி திரு மகாதேவன் பிள்ளை, திரு.சக்திவேல் நின்று கொண்டிருந்தனர். நான் மிக மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் பிள்ளையின் மனைவி திருமதி சுபா சர்னேஷின் தாத்தா நீங்க இங்க நிக்கீங்க பேரனுடன் போய் நில்லுங்கோ என்று அன்பாக சத்தம் போட்டுக் கூற நானும் போய் நின்று கொண்டேன். தினேஷ் கேக் வெட்ட HAPPY BIRTH DAY SONG CD பாட எல்லோரும் கைதட்டி ஆரவரம் செய்தார்கள்.
மகிழ்ச்சியும் பெருமிதமும் கலந்த உணர்வோடு அங்கும் இங்கும் போய் வந்தவர்களில் தெரிந்தவர்களிடம் போய்ப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.

கடுக்கரை ராமனாதனை அழைக்கவேண்டும் என நாங்கள் மிகவும் விரும்பி அழைத்தோம். வந்திருந்த அவனிடம் பேசினேன்.அப்பொழுது தினேஷ் ஒருவரை அழைத்து இவர்தான் மகாராஜபிள்ளை என அறிமுகப் படுத்தினான்.அவரது மனைவி சரஸ்வதி இந்துக்கல்லூரியில் IGNOU STUDY CENTRE ல் வேலை பாத்ததாக சொன்னார்.இப்போ இருக்கும் பாலாவின் கணவர் மாதேவன் பிள்ளையின் உறவினர் எனவும் சொன்னார்.

சாப்பிட ஆரம்பிக்கலாமே…….buffe system . ஒவ்வொருவரையும் அழைத்தாலும் யாரும் முதலில் வர முற்படவில்லை…….கேக் நன்றாக இருந்தது.அப்பொழுது தான் அதை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். கேக்கை வைத்து கொடுக்க நாங்கள் plate ,spoon வாங்கிவைத்திருந்தோம்.ஆனால் ஹோட்டல் பணியாளர்கள் எதுவுமே எங்களிடம் கேட்காமல் கேக்கை வெட்டி சிறு சிறு துண்டுகளாக்கி எல்லோருக்கும் கொடுத்தார்கள்..அதற்கு முன்னால் தந்த கட்லெட்-ம் நன்றாக இருந்தது.

ஒரிஸ்ஸாவில் இருந்து ஒருவரிடம் பேசினேன்.புவனேஸ்வர் போன கதையை அவரிடம் ஆங்கிலத்தில் சொன்னேன்.பூரி ஜெகந்நாதர் கோயில் பற்றியெல்லாம் பேசினோம். குஜராத்துக்காரர் ஒருவரும் வந்தார். தூத்துக்குடி சிவராமனிடம் பேசிவிட்டு டேனியல் சார்,சக்திவேல் சார் எல்லோரையும் பாத்துப் பேசினேன். திருச்சி,கண்ணூர், என பல ஊர்க்காரர்கள் வந்து சிறப்பித்தனர்.

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர் என்ற கனியன் பூங்குன்றனாரின் வரிகள் என் மனதில் தோன்றின. ஜாதி,மத பேதமில்லா மாநில வேறுபாடற்ற மொழி வித்தியாசமின்றி உறவுக்காரர்கள் போல் அன்போடும் ஈடுபாட்டோடும் கலந்து கொண்டது எனக்கு ஒரு வித்தியாசமான சங்கமம் போல் தோன்றி உற்சாகத்தைத் தந்தது.

ஒரு வழியாக பெண்கள் எல்லோருமே வரிசையாய் நின்று தேவையான அளவு naan,pepper chicken, butter chilly chicken,fried rice,vegetable salad, gopi manjuurian,curd rice-ல் விரும்பியதை எடுத்து சாப்பிட ஆரம்பித்தனர்.

நம்மூர் பந்தியில் விசாரிப்பது போல் நான் என் பேரனின் விருந்துக்கு வந்தவர்களை ஒவ்வொரு மேசைஅருகிலும் போய் நின்று பேசியும் சிரித்தும் பெருமைப் படுத்திக் கொண்டிருந்தேன்.

பூரித்துப் போய் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்த என் மனைவியை அழைத்து சாப்பிட சொல்லி இருவரும் சாப்பிட்டோம்.எல்லாமே சுவையாக இருந்தன.Soft drinks, fruit salad with ice cream ருசித்து மகிழ்ந்தோம்.

பிரியுமுன் எல்லோரும் என் மகன்,மருமகள்,பேரனுடன் இருந்து போட்டோவும் எடுத்து விடைபெற்று சென்று கொண்டிருந்தனர்.

கடைசி வரை இருந்து மண்டபத்தை விட்டு நாங்கள் போகும்போது எங்களுடன் வந்தது புத்தேரி மாதேவன்பிள்ளை,தோவாளை மகாதேவன் ,ஆஸ்ராமம் மாதவன் குடும்பத்தினர்.

வெளிநாட்டில் நடக்கும் பேரனின் ஒரு வயது பிறந்தநாள் விருந்தில் நாங்கள் கலந்து கொண்டது ஆண்டவன் அருளினாலும் கருணையினாலும் மட்டுமே.

எல்லோரது அன்பை பெற்றிருக்கும் என் மகனை நினைத்து பெருமையாகவும் நிம்மதியாகவும் இருக்கிறது.

எல்லாப் புகளும் இறைவனுக்கே.
நடப்பவை எல்லாம் இறைவனாலே.